Το ευρωπαϊκό «άδειασμα»: Ας μη γελιόμαστε. Κανένας λογικός άνθρωπος δεν πετάει ευρωπαϊκά λεφτά από το Ταμείο Ανάκαμψης για να πληρώσει από την τσέπη του. Η έξοδος του έργου από το ευρωπαϊκό πρόγραμμα σημαίνει ένα και μόνο πράγμα: Αποτυχία. Τα χρονοδιαγράμματα πήγαν περίπατο, η «ωριμότητα» του έργου αποδείχθηκε φρούδα ελπίδα και οι Βρυξέλλες έσβησαν το φως.

Ο λογαριασμός στον… επόμενο: Εδώ αρχίζει το «μαγείρεμα». Αντί για μια ειλικρινή συγγνώμη, ακούσαμε εξαγγελίες για τη μεταφορά του έργου στους εθνικούς πόρους και στο ΣΔΙΤ.

• Μετάφραση: Εκεί που το έργο θα ήταν σχεδόν «δωρεάν» (ευρωπαϊκή επιχορήγηση), τώρα θα το πληρώσει ο Έλληνας φορολογούμενος με τόκο, σε βάθος 25ετίας, μέσω του ιδιώτη που θα το κατασκευάσει.

• Το «κόλπο»: Η κυβέρνηση αποφεύγει το πολιτικό κόστος της ακύρωσης, αλλά φορτώνει το οικονομικό κόστος στις επόμενες γενιές.

Το «φάντασμα» του Σαμαρά πάνω από το φράγμα: Η σπουδή του Μαξίμου να βγάλει ανακοινώσεις περί «πλήρους διασφάλισης» δεν είναι τυχαία. Η Μεσσηνία είναι το «κάστρο» του Αντώνη Σαμαρά. Με το υπό ίδρυση κόμμα  Σαμαρά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θέλει σε καμία περίπτωση να του προσάψουν ότι «στερεί» από τον νομό ένα μεγάλο αναπτυξιακό έργο.

Το συμπέρασμα: Το Μιναγιώτικο «σώθηκε» πολιτικά για να μη χαθεί η Μεσσηνία, αφού όμως πρώτα χάθηκαν τα έτοιμα λεφτά της Ευρώπης. Πλέον, το έργο μπαίνει στην ένδοξη ελληνική παράδοση των ΣΔΙΤ: Ιδιωτικά κέρδη, δημόσιοι κίνδυνοι και ο λογαριασμός στο γνωστό υποζύγιο.