Είναι πολύ δύσκολο να καταλάβουν κάποιοι πολιτικοί πως η πολιτική των συνθέσεων είναι προς το συμφέρον των πολιτών.

Το να υποστηρίζουν οι πολιτικοί που συνθέτουν το κορμό των κομμάτων τους πως έχουν το μοναδικό και απόλυτο πρόγραμμα ενόψει των εκλογών είναι πλέον ξεπερασμένο.

Όχι μόνο επειδή ο 21ος αιώνας είναι διαφορετικός του 20ου , αλλά επειδή οι συνθήκες είναι διαφορετικές, οι ανάγκες του λαού αλλιώτικες και οι απαιτήσεις στη σύγχρονη εποχή (με την έξαρση της τεχνολογίας) έχουν επιβάλλει την πολιτική των συνθέσεων.

Οι πολιτικοί του 20ου αιώνα με την πολιτική που έμαθαν δημιούργησαν την Ελλάδα της μιζέριας, της τοξικότητας και των συμφερόντων.

Δεν είναι το θέμα ηλικιακό. Είναι νοοτροπίας.

Έμαθαν να είναι ταμπουρωμένοι σε ένα κόμμα, να δημιουργούν εχθρούς και να μη βλέπουν πως υπάρχει και η πολιτική των συνθέσεων και των προγραμμάτων.

Έμαθαν να δημιουργούν στρατούς οπαδών δίχως σκέψη, με μοναδικό επιχείρημα το ρουσφέτι και σε κάποιους περισσότερο προχωρημένους την λογική των μισθοφόρων της λεγεώνας των ξένων. Ξένοι με την πολιτική αλλά γνώστες της σύνθεσης των πολικών των αφεντικών …

Είναι τώρα απαραίτητο από ποτέ άλλοτε η σύνθεση των πολιτικών και προγραμμάτων.

Ο λαός, ήδη το έχει διαπιστώσει και όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις απαιτεί την σύνθεση.

Η δήθεν αυτοδυναμία που θέλουν για Κυβέρνηση και Αυτοδιοίκηση Α’ και Β’ βαθμού, δεν είναι τίποτα περισσότερο από την διατήρηση της αλαζονείας, της τοξικότητας και των συμφερόντων. Από την κορυφή μέχρι τον τελευταίο.

Ο λαός απαιτεί λοιπόν την σύνθεση (το λένε και απλή αναλογική), αλλά κυρίως θέλει να βλέπει πολιτικούς και αυτοδιοικητικούς να συνθέτουν πολιτικές για το δικό του όφελος και όχι για τα συμφέροντα των πολιτικών και των ολιγαρχών που υπηρετούν.

Κάποτε οι ανάγκες της χώρας έφεραν συνθέσεις πολιτικών (κυβέρνηση Σαμάρα-Βενιζέλου και Τσίπρα-Καμμένου).

Τώρα όμως δεν είναι η εκλογική ανάγκη κάτω από συνθήκες πτώχευσης .

Τώρα το απαιτεί ο λαός!

Η μόνη επιτυχημένη σύνθεση πολιτικών με πολιτικά στελέχη διαφορετικής πολιτικής προέλευσης ήταν η εμφάνιση της παράταξης «Νέα Πελοπόννησος» που διεκδίκησε και κέρδισε την Περιφέρεια Πελοποννήσου με την μεταρρύθμιση της τότε κυβέρνησης που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο «Καλλικράτης». Κατάργησε τις Νομαρχίες και τους κομματικούς Νομάρχες και δημιούργησε την σύνθεση των πολιτικών αναγκών.

Ωστόσο η επιτυχία της Παράταξης «Νέας Πελοποννήσος», φόβισε  και τρόμαξε τις πολιτικές των συμφερόντων και τους πολιτικούς που τα υπηρετούν.

Συνεχίζει όμως επειδή πιστεύει στην σύνθεση και τώρα όλα δείχνουν πως δικαιώνεται.

Συνεχίζουμε λοιπόν.

Δεν μας τρομάζει η πολεμική των πολιτικών συνθέσεων, είτε με την προβοκατόρικη τακτική του 20ου αιώνα, είτε με τις σύγχρονες   προβοκάτσιες των μισθοφόρων της “λεγεώνας (λόχου) των ντόπιων”

Εμείς πολεμάμε για την ΣΥΝΘΕΣΗ της πολιτικής.

Πολεμήσαμε τότε και νικήσαμε.

Πολεμάμε και τώρα μαζί με την απαίτηση του λαού.