Παρέμβαση του Προέδρου του Ν.Τ. ΑΔΕΔΥ Μεσσηνίας, Δημήτρη Φαββατά, για τον αποκλεισμό των ατόμων με αναπηρία από την υπηρεσία Μεταφορών και Επικοινωνιών.
FARENEWS.GR: ΚΟΙΝΩΝΙΑ / ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ
ΚΑΛΑΜΑΤΑ. Την έντονη διαμαρτυρία του για την απαράδεκτη κατάσταση που επικρατεί στη Διεύθυνση Μεταφορών και Επικοινωνιών της Π.Ε. Μεσσηνίας εκφράζει με δημόσια παρέμβασή του ο Πρόεδρος του Ν.Τ. ΑΔΕΔΥ Μεσσηνίας και μέλος της ΟΣΥΑΠΕ, Δημήτρης Φαββατάς, καταγγέλλοντας την Περιφερειακή Αρχή για πολυετή αδιαφορία απέναντι στα άτομα με αναπηρία.
Όπως επισημαίνει ο κ. Φαββατάς, εδώ και τέσσερα ολόκληρα χρόνια εκκρεμεί το αίτημα για την κατασκευή μιας απλής ράμπας πρόσβασης στο κτίριο της υπηρεσίας, καθιστώντας αδύνατη την αυτόνομη είσοδο σε πολίτες με κινητικά προβλήματα.
Η μεγάλη αντίφαση της υπηρεσίας
Ο Πρόεδρος του Ν.Τ. ΑΔΕΔΥ Μεσσηνίας υπογραμμίζει τη σοβαρή αντίφαση του ζητήματος:
-
Η συγκεκριμένη υπηρεσία είναι η καθ’ ύλην αρμόδια για την έκδοση των ειδικών καρτών στάθμευσης για άτομα με αναπηρία.
-
Καθημερινά προσέρχονται πολίτες που έχουν άμεση ανάγκη προσβασιμότητας, αλλά αντιμετωπίζουν ανυπέρβλητα αρχιτεκτονικά εμπόδια στην είσοδο.
«Επιλογή προτεραιοτήτων και πολιτική ευθύνη»
Ο κ. Φαββατάς καταλογίζει την πολιτική ευθύνη αποκλειστικά στον Περιφερειάρχη Πελοποννήσου και την Περιφερειακή Αρχή, τονίζοντας ότι όταν ένα γνωστό πρόβλημα παραμένει άλυτο για τέσσερα χρόνια, δεν πρόκειται για απλή παράλειψη αλλά για συνειδητή επιλογή προτεραιοτήτων.
«Σε μια κοινωνία που θέλει να λέγεται σύγχρονη και ανθρώπινη, τα άτομα με αναπηρία δεν μπορεί να αντιμετωπίζονται ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Η προσβασιμότητα δεν είναι πολυτέλεια, είναι δικαίωμα. Οι άνθρωποι αυτοί δεν ζητούν προνόμια, ζητούν να μπουν σε μια δημόσια υπηρεσία χωρίς να αντιμετωπίζονται σαν να είναι αόρατοι», καταλήγει στη δήλωσή του.
Τέσσερα χρόνια για μια ράμπα. Πόση αδιαφορία χωράει ακόμη;
Αυτή την εικόνα βλέπουμε πολλές φορές στην υπηρεσία Μεταφορών και Επικοινωνιών του Νομού Μεσσηνίας.Μια εικόνα που δεν τιμά ούτε την Περιφέρεια Πελοποννήσου ούτε, κυρίως, τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι άνθρωποι με αναπηρία.Εδώ και τέσσερα ολόκληρα χρόνια προσπαθούμε να πείσουμε τον Περιφερειάρχη Πελοποννήσου να πράξει το αυτονόητο: να κατασκευαστεί μια ράμπα πρόσβασης, ώστε οι άνθρωποι με κινητικές δυσκολίες να μπορούν να μπαίνουν στην υπηρεσία όπως κάθε άλλος πολίτης.Δεν ζητήσαμε κάτι υπερβολικό.Δεν ζητήσαμε ένα μεγάλο έργο.Ζητήσαμε μια ράμπα.Και όμως, τέσσερα χρόνια μετά, το αυτονόητο παραμένει ζητούμενο.Και υπάρχει μια ακόμη μεγαλύτερη αντίφαση: η συγκεκριμένη υπηρεσία είναι αυτή που εκδίδει τις ειδικές κάρτες στάθμευσης για άτομα με αναπηρία.Άρα καθημερινά υποδεχόμαστε ανθρώπους που έχουν ακριβώς αυτή την ανάγκη.Ανθρώπους που δικαιούνται να έχουν απρόσκοπτη πρόσβαση στις δημόσιες υπηρεσίες και αξιοπρεπή μεταχείριση.Πόσες ακόμη υπενθυμίσεις χρειάζονται;Πόσες ακόμη ενοχλήσεις;Πόσα ακόμη χρόνια πρέπει να περάσουν για να γίνει μια στοιχειώδης παρέμβαση προσβασιμότητας;Η ευθύνη είναι πολιτική και έχει συγκεκριμένο αποδέκτη: την Περιφερειακή Αρχή και τον Περιφερειάρχη Πελοποννήσου.Γιατί όταν ένα πρόβλημα είναι γνωστό επί τέσσερα χρόνια, όταν έχει επισημανθεί επανειλημμένα και όταν αφορά ανθρώπους που αντιμετωπίζουν καθημερινά πραγματικές δυσκολίες, η μη επίλυσή του δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως «παράλειψη».Είναι επιλογή προτεραιοτήτων.Και δυστυχώς, στην περίπτωση αυτή, τα άτομα με αναπηρία δεν φαίνεται να βρίσκονται στις προτεραιότητες της Περιφερειακής Αρχής.Αυτό είναι το πραγματικά ντροπιαστικό.Σε μια κοινωνία που θέλει να λέγεται σύγχρονη και ανθρώπινη, τα άτομα με αναπηρία δεν μπορεί να αντιμετωπίζονται ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας.Δεν μπορεί να τους ζητάμε να περιμένουν χρόνια για το αυτονόητο.Δεν μπορεί μια δημόσια υπηρεσία να εκδίδει κάρτες στάθμευσης για ανθρώπους με αναπηρία και την ίδια στιγμή να μην τους εξασφαλίζει στοιχειώδη πρόσβαση στο κτίριό της.Η προσβασιμότητα δεν είναι πολυτέλεια.Είναι δικαίωμα.Και όταν ένα δικαίωμα παραμένει ανεκπλήρωτο επί τέσσερα χρόνια, κάποιος πρέπει να αναλάβει την ευθύνη.Κύριε Περιφερειάρχη, οι άνθρωποι αυτοί δεν ζητούν προνόμια.Ζητούν να μπορούν να μπουν σε μια δημόσια υπηρεσία χωρίς να αντιμετωπίζονται σαν να είναι αόρατοι.Μια ράμπα χρειάζεται.Τέσσερα χρόνια περιμένουν.
