Εδώ πλέον περνάμε από το επίπεδο της απλής εσωκομματικής γκρίνιας στη σφαίρα της υψηλής πολιτικής σχιζοφρένειας. Η περίπτωση του Βασίλη Φεύγα και η αμήχανη αντίδραση του Μαξίμου αποτελούν το απόλυτο case study για το πώς ο πανικός μεταμφιέζεται σε αλαζονεία.

Ας δούμε την πολιτική εξίσωση ψυχρά: Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος βγαίνει στο μπρίφινγκ, χαρακτηρίζει την επιστολή του Γραμματέα Στρατηγικού Σχεδιασμού της παράταξης «μη σοβαρή κίνηση» και δευτερόλεπτα μετά μας ενημερώνει ότι ο ίδιος άνθρωπος παραμένει ακλόνητος στη θέση του. Εδώ η κοινή λογική βραχυκυκλώνει. Αν ο άνθρωπος που έχει αναλάβει να χαράξει την εκλογική στρατηγική της ΝΔ προς την αυτοδυναμία στερείται σοβαρότητας, τότε η ίδια η κυβέρνηση πορεύεται προς τις κάλπες με πυξίδα… μη σοβαρή.

Στην πραγματική πολιτική, αυτή η στάση κρύβει δύο ενδεχόμενα: Είτε το Μαξίμου τελεί υπό απόλυτο εσωτερικό πανικό, τρέμοντας ότι μια καρατόμηση Φεύγα θα άνοιγε τον ασκό του Αιόλου με τη δεξιά πτέρυγα και τους «Σαμαρικούς», είτε η επιστολή Φεύγα είναι ένας καλοστημένος, υπόγειος «λαγός». Μια δοκιμαστική βολή για να μετρηθούν οι αντιδράσεις της βάσης και να ανοίξει, σε δεύτερο χρόνο, ένα παράθυρο επαναπροσέγγισης με τον Αντώνη Σαμαρά, την ώρα που τα γκάλοπ δείχνουν «αιμορραγία».

Μεταξύ μας τώρα: Το να αδειάζεις δημόσια τον στενότερο πολιτικό σου αναλυτή, αλλά να τον κρατάς στο τιμόνι της επικοινωνίας, δεν είναι επίδειξη ισχύος· είναι ομολογία αδυναμίας. Το Μαξίμου προσπαθεί να ισορροπήσει σε δύο βάρκες: και να δείξει γραμμή «κεντρώου εκσυγχρονισμού» και να κρατήσει το δεξιό ακροατήριο. Μόνο που στην πολιτική, όποιος πατάει σε δύο βάρκες, συνήθως καταλήγει στο νερό.

Υ.Γ.: Κύριε Μαρινάκη, αν η στρατηγική του κόμματός σας είναι «ανάξια σχολιασμού», τότε οι ψηφοφόροι γιατί να την πάρουν στα σοβαρά; Προσέξτε μόνο, γιατί το να κρατάτε έναν Γραμματέα «αδειάζοντάς» τον, δείχνει ότι το κυβερνητικό καράβι δεν μπάζει απλώς νερά, αλλά έχει χάσει και τον ασύρματο!