Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια πρωτοφανή και συστηματική επιχείρηση αποδόμησης του Εθνικού Συστήματος Υγείας, η οποία δεν προκύπτει ως «ατύχημα» ή προϊόν απλής διαχειριστικής ανεπάρκειας, αλλά αποτελεί ενδεχομένως συνειδητή πολιτική επιλογή. Η νεοφιλελεύθερη δοξασία που αντιμετωπίζει την υγεία όχι ως καθολικό και αδιαπραγμάτευτο ανθρώπινο δικαίωμα, αλλά ως πεδίο κερδοφορίας για τα μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα, ξεδιπλώνεται πλέον χωρίς προσχήματα.

Όπως τεκμηριώνεται περίτρανα μέσα από τα ρεπορτάζ και τις έρευνες που έχουν δημοσιευτεί σε διάφορες εφημερίδες και έντυπα, η κυβερνητική στρατηγική βασίζεται στο γνωστό, ανάλγητο δόγμα: απαξιώνουμε το δημόσιο για να το παραδώσουμε, ως ώριμο φρούτο, στους ιδιώτες παρόχους.

Η πιο τρανταχτή ίσως απόδειξη αυτής της κοινωνικής αναλγησίας εντοπίζεται στον χώρο της ψυχικής υγείας και της απεξάρτησης. Η κυβερνητική επιμονή να βάλει λουκέτο ή να αλλοιώσει ριζικά τον χαρακτήρα δομών με τεράστια κοινωνική προσφορά, όπως το ΚΕΘΕΑ και τα Κέντρα Πρόληψης, συνιστά ένα καίριο χτύπημα στους πιο ευάλωτους συμπολίτες μας. Η επιβεβαίωση αυτής της κοινωνικής αναλγησίας έρχεται πλέον μέσα από την ίδια την πράξη. Ερωτώνται οι ιθύνοντες εάν αληθεύουν τα αναφερόμενα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από το Σύλλογο εργαζομένων για το συνεχιζόμενο “λουκέτο” στις παραγωγικές μονάδες του πρώην ΚΕΘΕΑ στη Σίνδο και τη σιωπή της διοίκησης. Μήπως αποδεικνύουν πως ο δήθεν “εξορθολογισμός” σήμαινε τελικά την απαξίωση της εργασιακής επανένταξης των θεραπευόμενων και τη βίαιη αποψίλωση του συμμετοχικού μοντέλου;

Δεν πρόκειται για «εξορθολογισμό», όπως υποκριτικά βαφτίζεται από τα κυβερνητικά στελέχη, αλλά για μια βίαιη αποψίλωση του δημοσίου δικτύου προστασίας. Εξοβελίζοντας το συμμετοχικό, θεραπευτικό μοντέλο που έχει σώσει χιλιάδες ζωές, ο δρόμος ανοίγει διάπλατα για τη διαχείριση του πόνου με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια.

Την ίδια ώρα, τα δημόσια νοσοκομεία λειτουργούν οριακά, χάρη στην αυταπάρνηση του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, το οποίο όμως έχει φτάσει στα όρια της απόλυτης εξουθένωσης. Το πρόσφατο, σοκαριστικό περιστατικό με την κατάρρευση ειδικευόμενης γιατρού εν ώρα καθήκοντος, έπειτα από εξοντωτικά ωράρια και αλλεπάλληλες εφημερίες, δεν είναι η εξαίρεση. Είναι ο κανόνας ενός συστήματος που «στραγγαλίζει» τους λειτουργούς του.

Οι εργασιακές συνθήκες στο ΕΣΥ σε κάποιους θυμίζουν πλέον εργασιακό μεσαίωνα. Οι μισθοί πείνας, οι απλήρωτες εφημερίες και η δραματική υποστελέχωση συνθέτουν ένα περιβάλλον που διώχνει τους νέους επιστήμονες στο εξωτερικό ή τους εξωθεί στην αγκαλιά του ιδιωτικού τομέα. Και αυτή ακριβώς είναι η στόχευση: ένα ΕΣΥ απαξιωμένο, χωρίς γιατρούς, ώστε οι ασθενείς να κατευθύνονται αναγκαστικά προς τις μεγάλες κλινικές.

Η εικόνα ολοκληρώνεται με την προκλητική πριμοδότηση των ιδιωτικών ομίλων υγείας. Ενώ το δημόσιο σύστημα ασφυκτιά από την υποχρηματοδότηση, θεσμοθετούνται διαρκώς ρυθμίσεις που διευκολύνουν την κερδοσκοπία, αφήνοντας τους πολίτες εκτεθειμένους απέναντι σε ένα σύστημα που μετράει τους ασθενείς ως «πελάτες» και τις θεραπείες ως «προϊόντα».

Η σιωπηρή μετάβαση σε ένα μοντέλο όπου η πρόσβαση στην περίθαλψη θα εξαρτάται αποκλειστικά από το πορτοφόλι του ασθενούς, αποτελεί τη μεγαλύτερη απειλή για την κοινωνική συνοχή. Είναι καθήκον όλων μας, του προοδευτικού κόσμου, των υγειονομικών και των πολιτών, να ορθώσουμε ανάστημα απέναντι σε αυτή τη λαίλαπα. Η υπεράσπιση του δημόσιου, δωρεάν και καθολικού χαρακτήρα του ΕΣΥ είναι, εν τέλει, ζήτημα υπεράσπισης της ίδιας της Δημοκρατίας.

---