Όταν οι αριθμοί ευημερούν αλλά η ζωή μικραίνει, η πολιτική εξουσία οφείλει να μετρηθεί με το ίδιο μέτρο που μετρά την κοινωνία.

FARENEWS.GR: ΑΡΘΡΟ ΓΝΩΜΗΣ / ΑΠΟΨΗ

Του Σωτήριου Μάλαμα
Ελεύθερου επαγγελματία – Ανθρώπου της αγοράς

Μπορείτε εσείς να ζήσετε με 950 ευρώ;

Ο κατώτατος μισθός έχει οριστεί στα 920 ευρώ μικτά από την 1η Απριλίου 2026. Η κυβερνητική δέσμευση είναι να φτάσει τα 950 ευρώ το 2027, ενώ ο Πρωθυπουργός έχει δηλώσει ότι ενδέχεται και να τα ξεπεράσει.

Κάθε αύξηση είναι καλοδεχούμενη. Πριν αρχίσουν όμως οι πανηγυρισμοί, υπάρχει ένα απλό ερώτημα.

Μπορεί ένας άνθρωπος να ζήσει με 950 ευρώ μικτά;

Όχι να επιβιώσει με βοήθεια από τους γονείς. Όχι να αφήνει λογαριασμούς απλήρωτους και να περιμένει το δώρο των Χριστουγέννων για να κλείσει τρύπες. Να ζήσει μόνος του, να πληρώνει τις υποχρεώσεις του και να διατηρεί την αξιοπρέπειά του.

Τα 950 ευρώ δεν μπαίνουν καθαρά στην τσέπη. Από όσα απομένουν μετά τις κρατήσεις, ο εργαζόμενος πρέπει να πληρώσει ενοίκιο, ρεύμα, νερό, τηλέφωνο, τρόφιμα και μετακινήσεις. Αν υπάρχει παιδί, οι ανάγκες πολλαπλασιάζονται. Αν προκύψει ένας γιατρός ή μια ζημιά στο σπίτι, ολόκληρος ο μήνας τινάζεται στον αέρα.

Δεν χρειάζεται να είσαι οικονομολόγος για να το καταλάβεις. Αρκεί να έχεις πληρώσει έναν μήνα μόνος σου.

Ο αριθμός μεγαλώνει, αλλά η ζωή μικραίνει

Δεν αρκεί να μας λέει η κυβέρνηση πόσο αυξήθηκε ο μισθός ή πόσα ευρώ προστέθηκαν σε μια σύνταξη. Πρέπει να μας πει τι μπορούσαν να αγοράσουν ο εργαζόμενος και ο συνταξιούχος πριν από λίγα χρόνια και τι μπορούν να αγοράσουν σήμερα.

Όταν το εισόδημα αυξάνεται λίγο, αλλά τα ενοίκια, η ενέργεια, τα τρόφιμα και τα φάρμακα αυξάνονται περισσότερο, ο αριθμός μεγαλώνει, αλλά η ζωή μικραίνει.

Ο εργαζόμενος και ο συνταξιούχος δεν πληρώνουν με ποσοστά. Με ευρώ πληρώνουν. Δεν τους ενδιαφέρει τι γράφει μια κυβερνητική παρουσίαση. Τους ενδιαφέρει τι απέμεινε στον λογαριασμό τους.

Εσείς με ποια μέτρα και ποια σταθμά κρίνετε;

Από τη στιγμή που ο κατώτατος μισθός είναι 920 ευρώ μικτά, με ποιον κανόνα καθορίζονται οι αποδοχές εκείνων που πληρώνονται από το κράτος και αποφασίζουν για τη ζωή των υπολοίπων;

Δεν λέω ότι ένας βουλευτής, ένας υπουργός ή ένας πρωθυπουργός πρέπει να παίρνει τον κατώτατο μισθό. Έχουν αυξημένες ευθύνες και πρέπει να αμείβονται αξιοπρεπώς.

Πόσο περισσότερο όμως; Διπλάσια, δυόμισι ή τριπλάσια; Με ποια λογική φτάνουμε σε πολλαπλάσιες αποδοχές, μαζί με αποζημιώσεις και άλλες παροχές, όταν όλα πληρώνονται από το ίδιο κρατικό ταμείο;

Δεν γίνεται να λες σε έναν νεοδιόριστο εκπαιδευτικό , πήγαινε στη Μύκονο, στη Σαντορίνη ή σε ένα ακριτικό νησί να διδάξεις, γνωρίζοντας ότι μόνο το ενοίκιο μπορεί να καταπιεί τον μισθό του, ενώ εκείνος που παίρνει την απόφαση απολαμβάνει πολλαπλάσιο εισόδημα, παροχές και υπηρεσιακές διευκολύνσεις.

Αυτό δεν είναι απλώς μισθολογική διαφορά. Είναι απόσταση από την πραγματικότητα.

Ένας καθαρός κανόνας

Οι αποδοχές των πολιτικών αξιωματούχων πρέπει να συνδεθούν με τον κατώτατο μισθό.

Ο βουλευτής να αμείβεται, για παράδειγμα, έως δύο φορές τον κατώτατο μισθό. Ο υπουργός έως δυόμισι φορές και ο πρωθυπουργός έως τρεις. Στον υπολογισμό να περιλαμβάνονται όλες οι σταθερές αποζημιώσεις και παροχές.

Έτσι, όποιος θέλει καλύτερη αμοιβή για τον εαυτό του, θα πρέπει πρώτα να βελτιώσει τη ζωή εκείνου που βρίσκεται χαμηλότερα.

Αν ανεβαίνει ο κατώτατος μισθός, θα ανεβαίνουν και οι δικές τους αποδοχές. Αν ο εργαζόμενος μένει καθηλωμένος, θα μένουν και εκείνοι.

Αυτό σημαίνει κοινό μέτρο και πραγματική ευθύνη.

Η σύνταξη δεν είναι ελεημοσύνη

Οι συνταξιούχοι εργάστηκαν και πλήρωσαν εισφορές μια ολόκληρη ζωή. Η σύνταξη δεν είναι δώρο κανενός κόμματος.

Δεν μπορεί, αντί για πραγματική και σταθερή στήριξη, να εμφανίζεται κάθε τόσο ένα έκτακτο βοήθημα και να παρουσιάζεται ως μεγάλη κοινωνική πολιτική.

Ο εργαζόμενος και ο συνταξιούχος δεν χρειάζονται χαρτζιλίκι. Χρειάζονται εισόδημα που να τους επιτρέπει να ζουν χωρίς να αισθάνονται ότι χρωστούν χάρη σε εκείνον που τους επιστρέφει ένα μικρό μέρος από όσα οι ίδιοι έχουν πληρώσει.

Πανηγυρίστε όταν θα υπάρχει λόγος

Πριν παρουσιάσετε τα 950 ευρώ ως μεγάλη κοινωνική κατάκτηση, δοκιμάστε να ζήσετε έναν μήνα με όσα πραγματικά μένουν καθαρά.

Πληρώστε ενοίκιο, λογαριασμούς, τρόφιμα και μετακινήσεις. Χωρίς υπηρεσιακό αυτοκίνητο, αποζημιώσεις και άλλες διευκολύνσεις.

Και όταν τελειώσει ο μήνας, πείτε μας:

Ζήσατε ή απλώς προσπαθήσατε να μη βουλιάξετε;

Επιτυχία δεν είναι τα 950 ευρώ στα χαρτιά ούτε τα περιστασιακά βοηθήματα στους συνταξιούχους. Επιτυχία είναι να μπορούν ο εργαζόμενος και ο συνταξιούχος να κρατούν όρθιο το σπίτι και την αξιοπρέπειά τους.

Όταν ο κατώτατος μισθός φτάσει έστω στα μισά από όσα παίρνετε εσείς και οι χαμηλές συντάξεις επιτρέπουν πραγματική ζωή, τότε βγείτε να πανηγυρίσετε.

Και να είστε βέβαιοι ότι σε εκείνο το πανηγύρι θα έρθουμε κι εμείς.