Καταλυτική παρέμβαση του Προέδρου του Συλλόγου Καταστημάτων Εστίασης και Αναψυχής Καλαμάτας για τις κυβερνητικές εξαγγελίες στη Θεσσαλονίκη – Αποδομεί τα μέτρα, θέτει το ζήτημα του ΦΠΑ 13% και της ρευστότητας και αναδεικνύει το αδιέξοδο των συνεπών επιχειρήσεων.

FARENEWS.GR: ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ / ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

ΚΑΛΑΜΑΤΑ. Με μια καυστική, απόλυτα τεκμηριωμένη και ρεαλιστική παρέμβαση, ο Πρόεδρος του Συλλόγου Καταστημάτων Εστίασης και Αναψυχής Καλαμάτας (ΣΚΕΑΚ), Νίκος Μαλαπέτσας, αποτυπώνει την απογοήτευση αλλά και τους προβληματισμούς του κλάδου αμέσως μετά την ολοκλήρωση των κυβερνητικών εξαγγελιών στη ΔΕΘ.

Όπως επισημαίνει ο κ. Μαλαπέτσας, η οργανωμένη εστίαση έμεινε ουσιαστικά στο περιθώριο, καθώς τα μέτρα που ανακοινώθηκαν είτε δεν αγγίζουν τα εταιρικά σχήματα (όπως η διόρθωση των τεκμηρίων), είτε αποτελούν σταγόνα στον ωκεανό μπροστά στο συνολικό λειτουργικό κόστος που συνεχώς διογκώνεται.

«Μηδέν εις το πηλίκο» και μαθηματικά της… 0,5% μείωσης

Ο Πρόεδρος του ΣΚΕΑΚ αποδομεί με αριθμούς το αφήγημα των ελαφρύνσεων, εστιάζοντας στη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών κατά 0,5%:

«Σε μισθό 1.000 ευρώ, το 0,5% είναι 5 ευρώ. Σε μια επιχείρηση με 20 εργαζομένους, 100 ευρώ τον μήνα. Την ίδια ώρα προαναγγέλλεται νέα αύξηση του κατώτατου μισθού. Και μαζί του ανεβαίνουν εισφορές, δώρα, άδειες, επιδόματα και συνολικό μισθολογικό κόστος. Με το ένα χέρι δίνουμε 0,5% και με το άλλο αυξάνουμε τον λογαριασμό», σημειώνει χαρακτηριστικά.

Παράλληλα, θέτει το καίριο ερώτημα για το πώς ασκείται η κοινωνική πολιτική: «Πόσο εύκολο είναι να αποφασίζεις κοινωνική πολιτική με την τσέπη του άλλου;», υπογραμμίζοντας ότι για κάθε αύξηση που επιβάλλει το κράτος, η επιχείρηση καλείται να πληρώσει, ενώ το ίδιο το κράτος εισπράττει ακόμα περισσότερες εισφορές από τη διευρυμένη μισθολογική βάση.

Ο ΦΠΑ, η ανταγωνιστικότητα και η «αιμορραγία» της ρευστότητας

Ο Νίκος Μαλαπέτσας στέκεται ιδιαίτερα στο πάγιο αίτημα του κλάδου για επαναφορά του ΦΠΑ στο 13%, εξηγώντας ότι δεν πρόκειται για απλή αριθμητική προτίμηση, αλλά για ζήτημα επιβίωσης και ανταγωνιστικότητας του ελληνικού τουριστικού προϊόντος απέναντι σε χώρες όπως η Ιταλία, η Ισπανία και η Τουρκία.

Επιπλέον, αναδεικνύει μια πτυχή που συχνά διαφεύγει από τον δημόσιο διάλογο: το πρόβλημα της ρευστότητας.

• Οι επιχειρήσεις εστίασης αγοράζουν τις πρώτες ύλες με 13% ΦΠΑ και πουλούν με 24%.

• Αυτή η διαφορά αφαιρεί κάθε μήνα δεκάδες χιλιάδες ευρώ από το ταμείο τους ως κεφάλαιο κίνησης κατά τη διάρκεια της σεζόν.

«Ποια εστίαση θέλουμε να στηρίξουμε;»

Ο Πρόεδρος του ΣΚΕΑΚ καταλήγει με ένα αμείλικτο ερώτημα προς την πολιτεία, διερωτώμενος ποια επιχείρηση επιβραβεύεται τελικά: αυτή που δηλώνει τον πραγματικό της τζίρο, που έχει όλο το προσωπικό δηλωμένο, που πληρώνει φόρους, εισφορές και επενδύει, ή μήπως η συνεπής επιχειρηματικότητα αφήνεται στην τύχη της;

«Τη Δευτέρα το πρωί η εστίαση θα ανοίξει κανονικά. Με 24% ΦΠΑ. Με αυξημένο λειτουργικό κόστος. Με τον επόμενο κατώτατο μισθό καθ’ οδόν. Και με μια γενναία μείωση εισφορών κατά 0,5%. Κάτι είναι κι αυτό…», καταλήγει με καυστικό χιούμορ, στηρίζοντας παράλληλα τη θέση της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εστιατορικών & Συναφών Επαγγελμάτων (ΠΟΕΣΕ).

Αναλυτικά η ανάρτηση:

Η διόρθωση των τεκμηρίων;

Σημαντική για όσους αφορά. Η μεγάλη όμως οργανωμένη εστίαση λειτουργεί κυρίως μέσα από εταιρικά σχήματα. Εκεί λοιπόν, μηδέν εις το πηλίκο.

Η μείωση των ασφαλιστικών εισφορών κατά 0,5%;

Καλοδεχούμενη.

Αλλά ας κάνουμε και λίγα μαθηματικά.

Σε μισθό 1.000 ευρώ, το 0,5% είναι 5 ευρώ. Σε μια επιχείρηση με 20 εργαζομένους, 100 ευρώ τον μήνα.

Την ίδια ώρα προαναγγέλλεται νέα αύξηση του κατώτατου μισθού. Και μαζί του ανεβαίνουν εισφορές, δώρα, άδειες, επιδόματα και συνολικό μισθολογικό κόστος.

Με το ένα χέρι δίνουμε 0,5% και με το άλλο αυξάνουμε τον λογαριασμό.

Οι εργαζόμενοι πρέπει να αμείβονται καλύτερα. Αυτό δεν είναι το ερώτημα.

Το ερώτημα είναι άλλο:

Πόσο εύκολο είναι να αποφασίζεις κοινωνική πολιτική με την τσέπη του άλλου;

Γιατί κάθε αύξηση που αποφασίζεται από το κράτος πληρώνεται από την επιχείρηση. Και το κράτος, εκτός από την ανακοίνωση, εισπράττει και περισσότερες εισφορές από τη μεγαλύτερη μισθολογική βάση.

Και πάμε στον ΦΠΑ.

Ναι, η εστίαση επιμένει στο 13%. Όχι όμως επειδή το 13 ακούγεται καλύτερα από το 24.

Το 13% είναι ζήτημα ανταγωνιστικότητας.

Η ελληνική εστίαση είναι κομμάτι του ελληνικού τουρισμού. Και ο τουρίστας που επιλέγει Ελλάδα έχει ήδη συγκρίνει το συνολικό κόστος των διακοπών του με την Τουρκία, την Ιταλία, την Ισπανία και τους υπόλοιπους ανταγωνιστικούς προορισμούς.

Με συνεχείς αυξήσεις σε μισθούς, πρώτες ύλες, ενέργεια και λειτουργικό κόστος, κάποια στιγμή η διαφορά περνάει στην τιμή.

Και τότε μπορούμε να έχουμε τις ωραιότερες θάλασσες του κόσμου, αλλά θα έχουμε γίνει ακριβοί.

Υπάρχει όμως και μια δεύτερη πλευρά του ΦΠΑ που συζητιέται πολύ λιγότερο.

Η ρευστότητα.

Αγοράζουμε μεγάλο μέρος των πρώτων υλών μας με 13% και πουλάμε με 24%.

Αυτή η διαφορά κάθε μήνα φεύγει από το ταμείο. Και σε επιχειρήσεις με μεγάλους τζίρους δεν μιλάμε για ψιλά. Μιλάμε για δεκάδες χιλιάδες ευρώ κεφάλαιο κίνησης μέσα σε μία σεζόν.

Μετά αναρωτιόμαστε γιατί οι επιχειρήσεις δεν έχουν ρευστότητα.

Και κάπου εδώ βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα των εξαγγελιών.

Ποια εστίαση τελικά θέλουμε να στηρίξουμε;

Αυτή που δηλώνει τον πραγματικό της τζίρο;

Αυτή που έχει όλο το προσωπικό δηλωμένο;

Αυτή που πληρώνει ΦΠΑ, εισφορές και φόρους;

Αυτή που επενδύει και μεγαλώνει;

Γιατί αυτή η επιχείρηση περίμενε να ακούσει κάτι στη ΔΕΘ.

Άκουσε πολλά. Για άλλους.

Και τη Δευτέρα το πρωί θα ανοίξει κανονικά.

Με 24% ΦΠΑ.

Με αυξημένο λειτουργικό κόστος.

Με τον επόμενο κατώτατο μισθό ήδη καθ’ οδόν.

Και με μια γενναία μείωση εισφορών κατά 0,5%.

Κάτι είναι κι αυτό.

H φωτογραφία είναι ΑΙ της ζητήσαμε να αποδώσει με εικόνα το κείμενο μας.

Καλημέρα σας!