Το αίτημα του Δήμου Καλαμάτας ήταν σχεδόν ποιητικό: Ένα τρένο (ΜΑΝ-1) για λίγες ώρες, ώστε φοιτητές να ανεβάσουν μια παράσταση. Ο τίτλος; «Περιμένοντας το τραίνο». Η απάντηση της Hellenic Train; Ένα ξερό «όχι», πασπαλισμένο με τη γνωστή σάλτσα περί «τεχνικών και επιχειρησιακών παραμέτρων».

Το τρολάρισμα της δεκαετίας: Αλήθεια τώρα, ποιες «επιχειρησιακές παραμέτρους» επικαλείται μια εταιρεία σε ένα δίκτυο που έχει να δει επιβάτη από την εποχή που το ευρώ ήταν ακόμα φρέσκο; Τι φοβήθηκαν; Μήπως αν το τρένο σταθμεύσει για λίγο στον σταθμό, οι ράγες πάθουν… πολιτισμικό σοκ; Ή μήπως φοβήθηκαν ότι το βαγόνι θα «δραπετεύσει» μόνο του προς την Τρίπολη;

Το βαθύ μυστήριο: Εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Φαίνεται πως στην Hellenic Train και στο αρμόδιο Υπουργείο, η λέξη «τρένο στην Πελοπόννησο» προκαλεί κρίσεις πανικού.

• Μήπως κρύβεται κάτι πίσω από αυτή τη σπουδή να μην κυλήσει ούτε ρόδα;

• Μήπως η θέα ενός βαγονιού στον σταθμό χαλάει το αφήγημα της «πράσινης μετάβασης» προς τον… ποδηλατόδρομο;

Είναι πλέον προφανές: Κάτι παθαίνουν εκεί στο Μαρούσι και στο Υπουργείο μόλις ακούσουν για τρένο στη Μεσσηνία. Κάτι τους ενοχλεί, κάτι τους χαλάει το σχέδιο. Ίσως γιατί ένα τρένο —έστω και για παράσταση— θυμίζει σε όλους ότι κάποτε αυτή η περιφέρεια είχε ζωή στις ράγες της.