Ακούγοντας κανείς τον Κυριάκο Μητσοτάκη από το βήμα της ΔΕΘ να ανακοινώνει το νέο «μεγαλόπνοο» σχέδιο για τον κρατικό κουμπαρά των παιδιών, απορεί αν η κυβέρνηση ζει στην ίδια χώρα με εμάς.

«Εκατό ευρώ ο γονιός, εκατό ευρώ το κράτος», είπε με ύφος χιλίων καρδιναλίων ο πρωθυπουργός, υπολογίζοντας μάλιστα ότι σε 18 χρόνια το παιδί θα βρεθεί με 60.000 ευρώ! Η αριθμητική και η προπαίδεια έχουν πάντα την τιμητική τους στα κυβερνητικά αφηγήματα, μόνο που ξέχασαν να υπολογίσουν έναν «μικρό» αστάθμητο παράγοντα: την ίδια την επιβίωση.

Τρεις το Λάδι, Τρεις το Ξύδι…

Πού ακριβώς θα βρει η πλειοψηφία της λαϊκής οικογένειας τα 100 ευρώ τον μήνα για να τα «κλειδώσει» στον κουμπαρά του Κούλη; Όταν ο κόσμος ζορίζεται για τα στοιχειώδη, όταν τα super market θυμίζουν κοσμηματοπωλεία και ο μισθός τελειώνει στις 15 του μηνός, το μέτρο αυτό φαντάζει ως το απόλυτο «ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι».

Το να βγαίνει μάλιστα ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ, Δημήτρης Καιρίδης, και να δηλώνει σοβαρά ότι «ο Έλληνας δεν αποταμιεύει σήμερα και το μέτρο εκεί αποσκοπεί», ξεπερνά κάθε όριο πρόκλησης. Δεν αποταμιεύει ο Έλληνας επειδή δεν θέλει ή επειδή δεν έχει; Στο παράλληλο σύμπαν του Μαξίμου, η αδυναμία επιβίωσης βαφτίζεται απλά… «έλλειψη αποταμιευτικής κουλτούρας»!

Το μόνο που καταφέρνει αυτό το μέτρο είναι να επιδοτήσει για άλλη μια φορά μια μικρή οικονομική τάξη που έχει ήδη περίσσευμα και την βοηθάει να το αυξήσει με κρατικό χρήμα.

Μέχρι και η Φρειδερίκη το Έκανε Καλύτερα!

Το πιο διασκεδαστικό —και ταυτόχρονα θλιβερό— της υπόθεσης είναι ότι ακόμα και οι βασιλείς το 1947, σε μια Ελλάδα ρημαγμένη από την Κατοχή και τον Εμφύλιο, είχαν συλλάβει την έννοια της πρόνοιας με μεγαλύτερη επαφή με την πραγματικότητα.

Τότε, με τα «Βιβλιάρια Απόρων Κορασίδων» μέσω της Εθνικής Τράπεζας και του Εράνου της Φρειδερίκης (μετέπειτα «Βασιλική Πρόνοια»), το κράτος/παλάτι προικοδοτούσε το βιβλιάριο με τις πρώτες 1.000 δραχμές χωρίς να προαπαιτεί από τον κακομοιριασμένο γονιό να βάζει υποχρεωτικά κάθε μήνα ένα ποσό που δεν είχε.

Όταν φτάνουμε στο 2026 και η «εκσυγχρονιστική» δεξιά παρουσιάζει ως κοινωνικό επίτευγμα έναν μηχανισμό που απαιτεί αίμα από τον φτωχό για να του δώσει το αντικρίσμα, τότε η σύγκριση με το παρελθόν γίνεται αμείλικτη.

Το Ζουμί: Ένα μέτρο χωρίς μέτρο, μεταξύ «τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι, έξι το λαδόξυδο». Αντί για ουσιαστική στήριξη του εισοδήματος και πάταξη της αισχροκέρδειας σήμερα, πουλούν ελπίδα για το 2044. Μόνο που τα παιδιά πρέπει να φάνε και να μεγαλώσουν τώρα, όχι μετά από 18 χρόνια.

Λ.Λ.