Οι βανδαλισμοί στα ΕΠΑΛ της Καλαμάτας δεν είναι απλώς φθορές σε κτίρια και εξοπλισμό. Είναι προσβολή στη δημόσια παιδεία, σπατάλη πολύτιμων πόρων και ένα ηχηρό μήνυμα αδιαφορίας απέναντι στο μέλλον των παιδιών μας. FARENEWS.GR: ΑΡΘΡΟ ΓΝΩΜΗΣ / ΑΠΟΨΗ

Του Λεωνίδα Λιάππα – Πρώην δημοτικού συμβούλου Καλαμάτας, με ενεργή παρουσία στο γονεϊκό κίνημα.

Οι καταστροφές στο σχολικό συγκρότημα που στεγάζει το 1ο, το 2ο και το Εσπερινό ΕΠΑΛ Καλαμάτας, καθώς και το 1ο Εργαστηριακό Κέντρο Καλαμάτας, στην Παραλία, δεν αποτελούν απλώς ένα ακόμη περιστατικό βανδαλισμού. Είναι ένα σοβαρό πλήγμα στη δημόσια εκπαίδευση και μια πράξη που προσβάλλει ολόκληρη την τοπική κοινωνία.

Τέσσερις σχολικές αίθουσες υπέστησαν ζημιές, τρεις διαδραστικοί πίνακες καταστράφηκαν, δεκαοκτώ διπλά τζάμια χρειάζονται επισκευή, ενώ φθορές προκλήθηκαν και σε άλλα σχολικά αντικείμενα, όπως θρανία και καρέκλες.

Και όλα αυτά σε έναν χώρο όπου, μόλις πριν λίγες εβδομάδες, είχαν πραγματοποιηθεί εκτεταμένες εργασίες συντήρησης, καθώς το 2ο ΕΠΑΛ είχε ενταχθεί στη δεύτερη φάση του προγράμματος «Μαριέττα Γιαννάκου».

Δηλαδή, εκεί όπου έγιναν προσπάθειες για τη βελτίωση των σχολικών υποδομών, κάποιοι επέλεξαν να καταστρέψουν όσα με κόπο και χρήματα δημιουργήθηκαν.

Το ερώτημα είναι απλό: Πόσες φορές ακόμη θα πληρώνει η κοινωνία την ανευθυνότητα εκείνων που αντιμετωπίζουν το σχολείο όχι ως χώρο γνώσης, αλλά ως πεδίο εκτόνωσης;

Τα πενιχρά χρήματα της παιδείας δεν είναι για να πληρώνουμε τους βανδαλισμούς των ανεγκέφαλων!

Σε μια χώρα όπου τα χρήματα που διατίθενται από την κεντρική εξουσία για την παιδεία είναι δυστυχώς πενιχρά σε σχέση με τις πραγματικές ανάγκες των σχολείων, είναι αμαρτία να σπαταλώνται πολύτιμοι πόροι για να αποκαθιστούμε τις ζημιές που προκαλούν κάποιοι ανεγκέφαλοι.

Κάθε ευρώ που θα διατεθεί για την αντικατάσταση ενός κατεστραμμένου διαδραστικού πίνακα, την επισκευή ενός παραθύρου ή την αποκατάσταση μιας σχολικής αίθουσας είναι ένα ευρώ που δεν θα μπορέσει να αξιοποιηθεί για κάποια άλλη πραγματική ανάγκη των μαθητών.

Την ώρα που σχολεία σε όλη τη χώρα διεκδικούν καλύτερες υποδομές, σύγχρονο εξοπλισμό, συντηρήσεις και ουσιαστική υποστήριξη, κάποιοι επιλέγουν να καταστρέφουν όσα έχουν ήδη εξασφαλιστεί.

Δεν αντέχει η δημόσια παιδεία να πληρώνει δύο φορές: μία για να δημιουργήσει και μία για να αποκαταστήσει όσα κάποιοι καταστρέφουν.

Δεν είναι απλώς μερικά σπασμένα τζάμια

Όποιος έχει ασχοληθεί ενεργά με την αυτοδιοίκηση και το γονεϊκό κίνημα γνωρίζει καλά πόσο δύσκολο είναι να εξασφαλιστούν χρήματα για τις ανάγκες ενός σχολείου. Γνωρίζει πόσες προσπάθειες, συζητήσεις, παρεμβάσεις και διεκδικήσεις απαιτούνται για να γίνει μια επισκευή, να αποκτηθεί ένας εξοπλισμός ή να βελτιωθεί ένας χώρος όπου καθημερινά βρίσκονται εκατοντάδες παιδιά.

Γι’ αυτό και οι καταστροφές αυτές δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως ένα ασήμαντο περιστατικό νεανικής απερισκεψίας.

Πίσω από κάθε κατεστραμμένο αντικείμενο βρίσκεται μια δαπάνη που καλείται να καλύψει η κοινωνία. Πίσω από κάθε φθορά βρίσκεται μια ανάγκη που ενδεχομένως θα μείνει πίσω. Και πίσω από κάθε τέτοια πράξη διαμορφώνεται μια αντίληψη που πρέπει να μας προβληματίσει: ότι η δημόσια περιουσία είναι κάτι απρόσωπο, κάτι που μπορεί ο καθένας να καταστρέφει χωρίς να τον αφορά το κόστος.

Όμως η δημόσια περιουσία δεν ανήκει σε κανέναν λιγότερο από όλους μας.

Όταν η βία παίρνει τη θέση της γνώσης

Το σχολείο δεν είναι απλώς ένα κτίριο με αίθουσες, θρανία, παράθυρα και πίνακες. Είναι ο χώρος όπου τα παιδιά μαθαίνουν να σκέφτονται, να συνεργάζονται, να συζητούν, να διαφωνούν και να διεκδικούν.

Είναι ο χώρος όπου πρέπει να καλλιεργείται ο σεβασμός στον άνθρωπο, στον κόπο του άλλου και στους κανόνες που επιτρέπουν σε μια κοινωνία να λειτουργεί.

Όταν, λοιπόν, η βία αντικαθιστά τον διάλογο και η καταστροφή παρουσιάζεται ως αντίδραση, τότε το πρόβλημα ξεπερνά τα όρια μιας σχολικής μονάδας. Αγγίζει την ίδια την αντίληψη που διαμορφώνουμε για τη δημοκρατία, την ευθύνη και τη συλλογική ζωή.

Όταν σπάει ένας διαδραστικός πίνακας, δεν καταστρέφεται μόνο ένα κομμάτι σχολικού εξοπλισμού. Δίνεται μια μαχαιριά στη μάθηση.

Όταν σπάει ένα τζάμι σχολικής αίθουσας, δεν θρυμματίζεται μόνο το γυαλί. Ραγίζει ο σεβασμός απέναντι στη δημόσια περιουσία.

Όταν η βία παίρνει τη θέση του διαλόγου, η σκέψη υποχωρεί και η παιδεία ηττάται. Όταν η καταστροφή βαφτίζεται αντίδραση, η ανευθυνότητα παρουσιάζεται ως μαγκιά.

Και όταν κάποιοι γκρεμίζουν όσα άλλοι προσπαθούν με κόπο να χτίσουν, δεν πλήττουν μόνο το κράτος ή τον Δήμο. Πλήττουν το ίδιο τους το μέλλον.

Γιατί εκεί όπου θα έπρεπε να ανθίζει η γνώση, δεν μπορεί να κυριαρχεί η βία. Εκεί όπου θα έπρεπε να ακούγεται ο διάλογος, δεν μπορεί να κυριαρχεί ο κρότος της καταστροφής. Και εκεί όπου θα έπρεπε να διαμορφώνονται αυριανοί πολίτες, δεν μπορεί να καλλιεργείται η περιφρόνηση προς όσα ανήκουν σε όλους.

Ας ξεκαθαρίσουμε, όμως, κάτι: άλλο η διαμαρτυρία, άλλο η διεκδίκηση, άλλο η διαφωνία με μια απόφαση ή μια κατάσταση και εντελώς διαφορετικό πράγμα η καταστροφή. Οι μαθητές έχουν δικαίωμα να εκφράζουν τα αιτήματά τους, να διαμαρτύρονται και να διεκδικούν καλύτερες συνθήκες εκπαίδευσης. Κανένα αίτημα, ωστόσο, δεν μπορεί να δικαιολογήσει την καταστροφή δημόσιας περιουσίας.

Η δημόσια περιουσία ανήκει σε όλους μας

Το σχολείο ανήκει στους μαθητές, στους εκπαιδευτικούς, στους γονείς και σε ολόκληρη την κοινωνία που το χρηματοδοτεί.

Δεν είναι ιδιοκτησία κάποιου απρόσωπου κρατικού μηχανισμού, ώστε η καταστροφή του να θεωρείται πράξη χωρίς συνέπειες. Είναι ένας κοινός χώρος, τον οποίο έχουμε όλοι υποχρέωση να προστατεύουμε.

Κάθε ζημιά επιβαρύνει τον δημόσιο προϋπολογισμό και, τελικά, τον φορολογούμενο πολίτη. Κάθε καταστροφή αφαιρεί πόρους από άλλες ανάγκες. Και κάθε περιστατικό που μένει χωρίς ουσιαστική αντιμετώπιση ενισχύει την εντύπωση ότι η καταστροφή μπορεί να επαναλαμβάνεται χωρίς κόστος.

Δεν μπορεί ο Δήμος, οι εκπαιδευτικοί, οι γονείς και η Πολιτεία να προσπαθούν να χτίσουν και κάποιοι, μέσα σε λίγες ώρες, να γκρεμίζουν.

Δεν μπορώ να σιωπήσω – Όλοι πρέπει να αντιδράσουμε

Ως γονιός, ως πρώην δημοτικός σύμβουλος Καλαμάτας αλλά και ως άνθρωπος που έχω συμμετάσχει ενεργά στο γονεϊκό κίνημα, δεν μπορώ να σιωπήσω μπροστά σε τέτοια περιστατικά.

Δεν μπορώ να αποδεχθώ ως κάτι συνηθισμένο την καταστροφή της σχολικής περιουσίας, ούτε να παρακολουθώ αμέτοχος την απαξίωση του χώρου όπου μορφώνονται τα παιδιά μας.

Η σιωπή και η αδιαφορία δεν είναι λύσεις. Όταν καταστρέφεται ένα σχολείο, το ζήτημα δεν αφορά μόνο τη διεύθυνση, τους εκπαιδευτικούς ή τον Δήμο. Αφορά κάθε γονιό, κάθε εκπαιδευτικό, κάθε πολίτη που νοιάζεται για το μέλλον αυτού του τόπου.

Όλοι πρέπει να αντιδράσουμε. Όχι με κραυγές και εύκολες καταδίκες, αλλά με καθαρή στάση, υπευθυνότητα και απαίτηση για ουσιαστική προστασία της δημόσιας εκπαίδευσης.

Να μη συνηθίσουμε τη βία. Να μη θεωρήσουμε τις καταστροφές αναπόφευκτες. Να μη δεχτούμε ότι τα λιγοστά χρήματα που διατίθενται για τα σχολεία θα σπαταλώνται ξανά και ξανά για την αποκατάσταση ζημιών.

Τα σχολεία είναι το μέλλον των παιδιών μας και το μέλλον αυτό έχουμε όλοι υποχρέωση να το προστατεύσουμε.

Το σχολείο πρέπει να μορφώνει, όχι να επισκευάζεται διαρκώς

Η Καλαμάτα, όπως και κάθε πόλη που θέλει να κοιτάζει μπροστά, έχει ανάγκη από σχολεία λειτουργικά, ασφαλή και σύγχρονα. Έχει ανάγκη από εκπαιδευτικούς που θα μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους, μαθητές που θα βρίσκουν τις κατάλληλες συνθήκες για να μάθουν και γονείς που θα αισθάνονται ότι τα παιδιά τους βρίσκονται σε ένα περιβάλλον που σέβεται την ασφάλεια και την αξιοπρέπειά τους.

Δεν περισσεύουν χρήματα για να πληρώνουμε ξανά και ξανά την ανευθυνότητα κανενός. Δεν περισσεύουν πόροι για να καταστρέφονται όσα με κόπο δημιουργούμε. Και δεν περισσεύει ούτε μία σχολική αίθουσα για να μετατρέπεται σε πεδίο επίδειξης δύναμης.

Το σχολείο πρέπει να είναι χώρος γνώσης, πολιτισμού και προόδου. Οι διαφορές λύνονται με σκέψη, διάλογο και επιχειρήματα, όχι με σπασμένα τζάμια και κατεστραμμένο εξοπλισμό.

Γιατί, τελικά, το πραγματικό κόστος των βανδαλισμών δεν είναι μόνο τα χρήματα που θα χρειαστούν για τις επισκευές. Είναι και το μήνυμα που στέλνουμε στα παιδιά μας, όταν επιτρέπουμε την καταστροφή να γίνεται συνήθεια και την αδιαφορία να παίρνει τη θέση της ευθύνης.

Και αυτό το μήνυμα πρέπει να αλλάξει. Τώρα.