Όταν οι υπόλοιποι επιδίδονται σε ασκήσεις επικοινωνιακής γυμναστικής για να βαφτίσουν το ψάρι κρέας, ο Μίλτος Χρυσομάλλης επέλεξε τον δύσκολο δρόμο: αυτόν της ειλικρίνειας.

Ενώ το κυβερνητικό αφήγημα προσπαθεί να μας πείσει ότι η απένταξη από το Ταμείο Ανάκαμψης ήταν… «στρατηγική κίνηση», ο Μεσσήνιος βουλευτής έβγαλε τη μάσκα της ωραιοποίησης. Με την ιδιότητα του μηχανικού που ξέρει να διαβάζει χρονοδιαγράμματα, ξεκαθάρισε ότι ο χρόνος υπήρχε, αλλά χάθηκε στις αδικαιολόγητες καθυστερήσεις κάποιων που προφανώς δεν έτρεξαν όσο έπρεπε.

Το «άδειασμα» του Χρυσομάλλη προς όσους πανηγυρίζουν για τη μεταφορά του έργου στο αβέβαιο ΠΔΕ και στα ΣΔΙΤ, δεν είναι απλή εσωκομματική γκρίνια. Είναι η φωνή της λογικής που προειδοποιεί:

• Ποιος εγγυάται τα κονδύλια σε ένα Πρόγραμμα που αλλάζει κάθε φορά που αλλάζει ο άνεμος;

• Ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο του ΣΔΙΤ, αν όχι ο Πύλιος αγρότης με μελλοντικά χαράτσια;

Την ώρα που άλλοι σφυρίζουν αδιάφορα ή προσπαθούν να μας «ναρκώσουν» με θεωρίες περί «θωράκισης», ο Χρυσομάλλης αρνήθηκε να γίνει χειροκροτητής μιας αποτυχίας. Προτίμησε να κοιτάξει τους συμπολίτες του στα μάτια, θυμίζοντάς τους το πάθημα του Φιλιατρινού φράγματος, που ακόμα περιμένει τα δίκτυα.

Στην πολιτική του «φαίνεσθαι», ο Μίλτος επέλεξε το «είναι». Και η αλήθεια είναι μία: Το Μιναγιώτικο δεν χρειάζεται νέες «τροχιές» στα χαρτιά, αλλά μπουλντόζες στο έδαφος. Όλα τα άλλα είναι απλώς για να μην «καεί» πολιτικά η Μεσσηνία πριν τις κάλπες.