Πρωινό ξύπνημα με ΣΚΑΪ (περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, αλλά η «διαστροφή» στην ενημέρωση είναι συχνά χρήσιμη) και το αυτί έπιασε την ανάλυση της Μαριάννας Πυργιώτη. Το συμπέρασμα; Πως ο Κώστας Καραμανλής δεν είναι πια ενεργός πολιτικός, δεν σηματοδοτεί τίποτα και –περίπου– η απουσία του από το Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας είναι μια απλή υποσημείωση στην ιστορία.

Η Μαριάννα και η πραγματικότητα: Καλή η ανάλυση, αλλά μάλλον η Μαριάννα βλέπει το δέντρο και χάνει το δάσος (ή το Μαξίμου). Το να λες ότι ο Καραμανλής «δεν σηματοδοτεί τίποτα» τη στιγμή που η βάση της παράταξης πίνει νερό στο όνομά του, είναι τουλάχιστον παρακινδυνευμένο. Γιατί ο Καραμανλής δεν πάει στο Συνέδριο; Η απάντηση δεν κρύβεται στην «αποστρατεία», αλλά στην πολιτική αισθητική.

Οι «Αρχιερείς» και τα χειροκροτήματα: Ας θυμηθούμε λίγο το παρελθόν. Τι να πάει να δει ο Κώστας Καραμανλής στο Συνέδριο;

• Να χειροκροτήσει το σημιτικό ΠΑΣΟΚ που έχει μετακομίσει σύσσωμο στα γαλάζια έδρανα;

• Να κάτσει δίπλα-δίπλα με εκείνους που κάποτε κατήγγειλε ως «αρχιερείς της διαπλοκής»;

• Να νομιμοποιήσει με την παρουσία του μια μετάλλαξη που θυμίζει περισσότερο «εκσυγχρονιστικό Ποτάμι» παρά τη λαϊκή δεξιά που ο ίδιος υπηρέτησε;

Τα οστά του Εθνάρχη: Είναι να απορεί κανείς πώς αντέχουν ορισμένοι την τόση… «διεύρυνση». Με αυτά και με τα άλλα, δεν θέλει και πολύ να αρχίσουν να τρίζουν τα οστά του Εθνάρχη . Όταν η παράταξη που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής γεμίζει από τα «ορφανά» του σημιτισμού, η απουσία του ανιψιού δεν είναι «πολιτική αδράνεια», είναι ηχηρή κραυγή.

Ας αφήσουμε, λοιπόν, τις αναλύσεις για το αν είναι «ενεργός» ο Καραμανλής. Η άρνησή του να παίξει τον ρόλο του «χειροκροτητή» σε ένα σκηνικό που δεν αναγνωρίζει, είναι ίσως η πιο ενεργή πολιτική πράξη που θα μπορούσε να κάνει.