Ο αρθρογράφος καταθέτει την πρότασή του για τη μετατροπή της ιστορικής εμποροπανήγυρης σε έναν εξωστρεφή θεσμό πολιτισμού, τουρισμού και τοπικής οικονομίας.
FARENEWS.GR: ΆΡΘΡΟ ΓΝΏΜΗΣ / ΑΠΟΨΗ
Του Γιάννη Λάσκαρη
Κάθε χρόνο, όταν έρχονται οι ημέρες του πανηγυριού, η Μεσσήνη αλλάζει πρόσωπο. Οι δρόμοι γεμίζουν κόσμο, φωνές, μυρωδιές, εμπορεύματα, μουσικές και αναμνήσεις. Για λίγες ημέρες η πόλη ξαναβρίσκει κάτι από τον παλιό της εαυτό και ίσως αυτό ακριβώς είναι το μεγαλύτερο κεφάλαιο του πανηγυριού: ότι δεν χρειάζεται να δημιουργήσουμε από την αρχή μια παράδοση. Την έχουμε ήδη.
Το πανηγύρι της Μεσσήνης έχει ρίζες που χάνονται περισσότερο από δύο αιώνες πίσω. Ξεκίνησε ως εμποροπανήγυρη και εξελίχθηκε μαζί με την κοινωνία, την οικονομία και την ίδια την πόλη. Δεν είναι απλώς ένα γεγονός του ημερολογίου. Είναι κομμάτι της συλλογικής μνήμης της Μεσσήνης. Σήμερα, όμως, το ερώτημα δεν είναι μόνο πώς θα συνεχίσουμε το πανηγύρι. Το ερώτημα είναι τι θέλουμε να το κάνουμε. Σε μια εποχή όπου οι επισκέπτες αναζητούν αυθεντικές εμπειρίες, τοπικές γεύσεις, ιστορίες, ανθρώπους και πολιτισμό, η Μεσσήνη διαθέτει κάτι που πολλές περιοχές προσπαθούν να δημιουργήσουν από το μηδέν: έναν ζωντανό θεσμό με πραγματική ιστορία.
Το πανηγύρι μπορεί να γίνει πολύ περισσότερα.
Να γίνει ένας μεγάλος τόπος συνάντησης της Μεσσηνίας με την υπόλοιπη Πελοπόννησο. Να φέρει στη Μεσσήνη επισκέπτες από την Αρκαδία, τη Λακωνία, την Ηλεία, την Αργολίδα και την Αχαΐα. Να συνδεθεί με τους παραγωγούς, τους τεχνίτες, τους ανθρώπους της γης και τις μικρές επιχειρήσεις του τόπου.
Να μην είναι μόνο αγορά.
Να είναι εμπειρία.
Να συνοδεύεται από εκθέσεις τοπικών προϊόντων, γεύσεις, πολιτιστικές δράσεις, μουσική, παραδοσιακά επαγγέλματα, παρουσιάσεις, δράσεις για παιδιά και επισκέψεις στα χωριά της περιοχής. Να δημιουργεί λόγο για κάποιον να έρθει στη Μεσσήνη όχι μόνο για να αγοράσει, αλλά για να γνωρίσει και εδώ βρίσκεται η μεγάλη ευθύνη της πόλης. Οι μεγάλες διοργανώσεις δεν μεγαλώνουν μόνο με περισσότερες ημέρες ή περισσότερες εκδηλώσεις. Μεγαλώνουν όταν αποκτούν ταυτότητα, αφήγημα και εξωστρέφεια.Το πανηγύρι της Μεσσήνης θα μπορούσε να αποκτήσει μια σύγχρονη ταυτότητα που να σέβεται την ιστορία του χωρίς να μένει εγκλωβισμένο σε αυτήν.
Να γίνει ένας θεσμός που θα λέει στον επισκέπτη:
«Έλα στη Μεσσήνη να γνωρίσεις την Πελοπόννησο μέσα από τους ανθρώπους, τα προϊόντα και τις παραδόσεις της.» Αυτό απαιτεί σχέδιο. Συνεργασία του Δήμου με τους επαγγελματίες, τους παραγωγούς, τους πολιτιστικούς συλλόγους, τους φορείς του τουρισμού και την τοπική κοινωνία. Απαιτεί σύγχρονη ψηφιακή προβολή και οργανωμένη παρουσία έξω από τα στενά όρια της πόλης.
Κυρίως, όμως, απαιτεί να πιστέψουμε περισσότερο στη Μεσσήνη.
Γιατί ένας τόπος δεν γίνεται προορισμός επειδή απλώς έχει μια εκδήλωση. Γίνεται προορισμός όταν καταφέρνει να μετατρέψει την ιστορία του σε ζωντανή εμπειρία.
Το πανηγύρι μας έχει ιστορία.
Έχει κόσμο.
Έχει μνήμη.
Έχει οικονομική δύναμη.
Έχει πολιτισμό και ι πάνω απ’ όλα έχει τη δυνατότητα να γίνει ένας από τους μεγάλους θεσμούς της Πελοποννήσου.
Δεν χρειάζεται να ψάξουμε αλλού για να βρούμε αυτό που θα μας κάνει ξεχωριστούς. Ίσως βρίσκεται ήδη στους δρόμους της Μεσσήνης, κάθε φορά που το πανηγύρι ανοίγει τις πόρτες του. Το ζητούμενο είναι να τολμήσουμε να το δούμε όχι ως μια ακόμη διοργάνωση, αλλά ως μια μεγάλη ευκαιρία για το αύριο της πόλης.Γιατί το πανηγύρι της Μεσσήνης δεν ανήκει μόνο στο παρελθόν της.
Μπορεί να γίνει μέρος του μέλλοντός της.