Σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στο Libre και τον δημοσιογράφο Χρόνη Διαμαντόπουλο, ο βουλευτής Μεσσηνίας και πρώην υπουργός Αλέξης Χαρίτσης αναλύει τη στρατηγική για την πολιτική αλλαγή, τις εξελίξεις στον προοδευτικό χώρο και τα μεγάλα κοινωνικά και γεωπολιτικά διακυβεύματα.
FARENEWS.GR: ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Στην ανάγκη συγκρότησης ενός ευρύτερου κοινωνικού και πολιτικού μετώπου που θα διεκδικήσει την πολιτική αλλαγή αναφέρεται ο βουλευτής Μεσσηνίας και πρώην υπουργός Αλέξης Χαρίτσης, σε συνέντευξή του στο Libre και τον δημοσιογράφο Χρόνη Διαμαντόπουλο.
«Πιστεύω σε μια Αριστερά που, ακριβώς επειδή έχει ταυτότητα, μπορεί να ενώνει δυνάμεις, να αλλάζει τους συσχετισμούς και να διεκδικεί την πολιτική αλλαγή για να αλλάξουν οι ζωές των πολλών», τονίζει χαρακτηριστικά.
Η πορεία της Νέας Αριστεράς και η στρατηγική διαφωνία
Όσον αφορά τη Νέα Αριστερά, ο Αλέξης Χαρίτσης δηλώνει περήφανος για την πολιτική της παρουσία και τη συγκρότησή της σε περίοδο βαθιάς πολιτικής κρίσης, σε μια προσπάθεια «να μπει φρένο στον εκφυλισμό του χώρου».
Υπογραμμίζει ότι το κόμμα δεν υπέκυψε στη μετατόπιση της δημόσιας συζήτησης προς τα δεξιά, υπενθυμίζοντας την εξαιρετική κοινοβουλευτική αντιπολίτευση που αναγνώρισαν ακόμη και οι πολιτικοί της αντίπαλοι. Αναγνωρίζει, ωστόσο, ότι δεν κατάφερε να μετατρέψει την κοινοβουλευτική της δράση σε κοινωνική δυναμική, κάνοντας λόγο για «συλλογική αποτυχία» και αναλαμβάνοντας το προσωπικό μερίδιο ευθύνης που του αναλογεί με την παραίτησή του.
Εξηγώντας τη στρατηγική διαφωνία που αναδείχθηκε στο εσωτερικό του κόμματος, σημειώνει ότι «η Αριστερά δεν έχει την πολυτέλεια της αναδίπλωσης και της περιχαράκωσης» και ότι «το καθαρό αριστερό στίγμα πρέπει να παράγει πολιτικό αποτέλεσμα».
Πολιτική αλλαγή, ΕΛ.Α.Σ. και ευρύτερες συμμαχίες
Ερωτώμενος για την πολιτική αλλαγή, ο βουλευτής Μεσσηνίας υπογραμμίζει την ανάγκη συγκρότησης ενός «πλειοψηφικού κοινωνικού και πολιτικού πόλου» που θα μπορεί να νικήσει τη Δεξιά και να εφαρμόσει διαφορετική πολιτική.
Χαρακτηρίζει την πρωτοβουλία Τσίπρα και τη δημιουργία της ΕΛ.Α.Σ. ως «σημαντική εξέλιξη» που δημιούργησε «αξιοσημείωτη δυναμική» και εξέφρασε μια κοινωνική διαθεσιμότητα που οι υπόλοιπες δυνάμεις της Αριστεράς δεν είχαν καταφέρει να ενεργοποιήσουν. Θέτει, ωστόσο, δύο κρίσιμα ζητήματα:
-
Επισημαίνει ότι «το τελευταίο που χρειαζόμαστε είναι να εγκλωβιστεί ο προοδευτικός χώρος σε έναν ατέρμονο εσωτερικό ανταγωνισμό».
-
Επιμένει ότι οι ευρύτερες συμμαχίες είναι αναγκαίες όχι μόνο για την εκλογική νίκη, αλλά κυρίως για να υλοποιηθούν οι αλλαγές απέναντι σε ισχυρά οικονομικά συμφέροντα, υπενθυμίζοντας ότι «οι αλλαγές για τις οποίες μιλάμε έχουν αντιπάλους».
Για το δικό του πολιτικό μέλλον και το ενδεχόμενο ένταξής του στην ΕΛ.Α.Σ., ξεκαθαρίζει ότι δεν διαπραγματεύεται προσωπικές θέσεις ή ρόλους: «Δεν διαπραγματεύομαι προσωπικές θέσεις ή ρόλους. Λέω ακριβώς αυτό που πιστεύω και μπορώ να δουλεύω για τις συγκλίσεις που θεωρώ αναγκαίες. Γιατί αυτό που διακυβεύεται είναι πολύ μεγαλύτερο από την προσωπική διαδρομή του καθενός μας».
Το αναπτυξιακό μοντέλο, η ακρίβεια και η εξωτερική πολιτική
Για τις επόμενες εκλογές, ο Αλ. Χαρίτσης θέτει ως κεντρικό διακύβευμα το παραγωγικό και αναπτυξιακό μοντέλο της χώρας, με αιχμή την ακρίβεια, τη στεγαστική κρίση, τις εργασιακές σχέσεις, τις ανισότητες, αλλά και τη δημοκρατική κρίση (υποκλοπές, Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ).
«Έχουμε έκρηξη του real estate και στεγαστική κρίση. Ρεκόρ στον τουρισμό και εργαζόμενους χωρίς δικαιώματα. Μεγέθυνση της οικονομίας για τους λίγους και ταυτόχρονα brain drain και ερήμωση της περιφέρειας», επισημαίνει, τονίζοντας ότι πρόκειται για αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών.
Ασκώντας σκληρή κριτική στην εξωτερική και αμυντική πολιτική της κυβέρνησης, υπογραμμίζει: «Έχουμε εξοπλιστικό σχεδιασμό μέχρι το 2036. Πολιτικό σχεδιασμό για την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή δεν έχουμε». Παράλληλα, χαρακτηρίζει επικίνδυνη την πολιτική της ΝΔ για πλήρη πρόσδεση στο Ισραήλ, σε μια περίοδο που τροφοδοτείται η περιφερειακή αποσταθεροποίηση.
Αντιμετώπιση της Ακροδεξιάς και η υπόθεση Γκίλφοϊλ
Για την άνοδο της Ακροδεξιάς, ο Αλ. Χαρίτσης σημειώνει ότι η μεγαλύτερη επιτυχία της είναι η μετατόπιση ολόκληρης της πολιτικής συζήτησης «στο δικό της γήπεδο». Φέρνοντας παραδείγματα από τη διεθνή σκηνή (Ισπανία, Μπέρναμ, Die Linke, αριστερά των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ), τονίζει ότι το κοινωνικό ζήτημα —στέγη, μισθοί, δημόσια αγαθά, φορολόγηση του πλούτου— επιστρέφει στο επίκεντρο. «Η Ελλάδα πρέπει να είναι ο επόμενος κρίκος αυτής της διεθνούς δυναμικής», αναφέρει.
Τέλος, για την υπόθεση Γκίλφοϊλ, μιλά για «μικρή δικαίωση» όσων ανέδειξαν το θέμα από το πρώτο δημοσίευμα της Wall Street Journal. Ζητά την εξονυχιστική διερεύνηση των καταγγελιών για διασυνδέσεις με ελληνικά επιχειρηματικά συμφέροντα, υπογραμμίζοντας: «Η ελληνική κυβέρνηση είναι έκθετη. Δεν μπορεί να σιωπά ούτε να κρύβεται. Μια χώρα δεν γίνεται γεωπολιτικά ισχυρότερη επειδή βαθαίνει την εξάρτησή της από μια μεγάλη δύναμη».
Λ.Λ.