Με μια εκτενή και θεσμικά αυστηρή τοποθέτηση, ο Πρόεδρος του Συμβουλίου της Δημοτικής Κοινότητας Καλαμάτας Παναγιώτης Λύρας απαντά στις αιχμές του Νικήτα Καραμούζη, θέτοντας στο επίκεντρο το ζήτημα της απαρτίας, τη θεσμική λογοδοσία και τον σεβασμό στους πολίτες.

Screenshot

FARENEWS.GR: ΚΑΛΑΜΑΤΑ

Σε μια μακροσκελή, θεσμικά τεκμηριωμένη αλλά και ιδιαίτερα αιχμηρή απάντηση προχώρησε ο Πρόεδρος του Συμβουλίου της Δημοτικής Κοινότητας Καλαμάτας, Παναγιώτης Λύρας, με αφορμή τη δημόσια ανακοίνωση του κοινοτικού συμβούλου Νικήτα Καραμούζη.

Ο κ. Λύρας ξεκαθαρίζει από την πρώτη στιγμή ότι η τοποθέτησή του δεν γίνεται για λόγους προσωπικής αντιπαράθεσης, αλλά για λόγους θεσμικής τάξης, αλήθειας και σεβασμού προς τους δημότες της Καλαμάτας, φέρνοντας στο προσκήνιο το μείζον πρόβλημα της επαναλαμβανόμενης αδυναμίας συνεδρίασης του οργάνου λόγω έλλειψης απαρτίας.

Τα βασικά σημεία της απάντησης του Παναγιώτη Λύρα

• Θεσμική Λογοδοσία vs. Προσωπικής Αντιπαράθεσης: Ο Πρόεδρος τονίζει ότι δεν στοχοποίησε κανέναν, αλλά άσκησε το θεσμικό του καθήκον (βάσει του ν. 5314/2026) μεταφέροντας ένα υπαρκτό πρόβλημα λειτουργίας στο Δημοτικό Συμβούλιο Καλαμάτας. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, «η Δημοτική Κοινότητα Καλαμάτας δεν είναι Διοικητικό Συμβούλιο μιας εταιρείας που κρατά τα πεπραγμένα της μέσα στα συρτάρια των γραφείων της».

• Το ζήτημα των απουσιών: Απαντώντας στις αναφορές περί ανάληψης ευθύνης, ο κ. Λύρας θέτει το ερώτημα αν οι απουσίες συμπίπτουν με την πρόσφατη ανακατανομή θέσεων ευθύνης στον Δήμο, υπενθυμίζοντας ότι η συμμετοχή στις συνεδριάσεις αποτελεί βασική θεσμική υποχρέωση και δεν εξαρτάται από προσωπικές δυσαρέσκειες.

• Αρμοδιότητες και Καθημερινότητα του Πολίτη: Υπογραμμίζει ότι ο ρόλος της Κοινότητας δεν περιορίζεται σε μια τυπική γνωμοδότηση, καθώς πίσω από κάθε εκκρεμότητα (όπως παρατάσεις ωραρίου μουσικής ή θέσεις στάθμευσης ΑμεΑ) βρίσκονται επαγγελματίες και πολίτες που περιμένουν απαντήσεις και λύσεις, και όχι «μικρά εσωτερικά θέματα».

• Οικονομικά και Πάγια Προκαταβολή: Ξεκαθαρίζει το τοπίο γύρω από τα οικονομικά μέσα της Κοινότητας, τονίζοντας ότι δεν υπάρχει αυτοτελής προϋπολογισμός έργων, αλλά συγκεκριμένο πλαίσιο πάγιας προκαταβολής, απορρίπτοντας αβάσιμες αιτιάσεις περί δήθεν κακής διαχείρισης.

• Η ουσία είναι η λειτουργία του οργάνου: Ο κ. Λύρας καταλήγει υπογραμμίζοντας ότι οι απουσίες είναι «διαπαραταξιακές» και το πρόβλημα δεν είναι προσωπικό, αλλά ζήτημα σεβασμού προς τους πολίτες. «Η διαφωνία είναι συστατικό στοιχείο της δημοκρατίας. Η απουσία, όμως, δεν μπορεί να υποκαθιστά επ’ αόριστον τον διάλογο… Κανείς δεν βρίσκεται υπεράνω των υποχρεώσεών του», σημειώνει χαρακτηριστικά.

Αναλυτικά η ανακοίνωση:

«Απάντηση στη δημόσια ανακοίνωση του κοινοτικού συμβούλου Νικήτα Καραμούζη»

Η άγνοια της νομοθεσίας δεν απαλλάσσει από την ευθύνη. Ούτε η απουσία από τα καθήκοντα.

Με αφορμή τη δημόσια ανακοίνωση του κοινοτικού συμβούλου κ. Νικήτα Καραμούζη, θεωρώ υποχρέωσή μου να αποσαφηνίσω ορισμένα ζητήματα, όχι για λόγους προσωπικής αντιπαράθεσης, αλλά για λόγους θεσμικής τάξης, αλήθειας και σεβασμού προς τους συμπολίτες μας.

Θα περίμενα, πέρα από τις γενικόλογες αναφορές σε ηγεσίες, καρέκλες και τίτλους, να δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στο πραγματικό αντικείμενο της συζήτησης. Στην ουσία, δηλαδή, που είναι η  επαναλαμβανόμενη αδυναμία συνεδρίασης του Συμβουλίου της Δημοτικής Κοινότητας Καλαμάτας λόγω έλλειψης απαρτίας.

Επειδή, όμως, η Αυτοδιοίκηση λειτουργεί με νόμους, διαδικασίες και θεσμικές υποχρεώσεις και όχι με αφορισμούς, οφείλω να τοποθετηθώ συγκεκριμένα.

1. Περί θεσμικής ευθύνης και δημοσιοποίησης

Ο Πρόεδρος του Συμβουλίου της Δημοτικής Κοινότητας Καλαμάτας δεν εξέδωσε ανακοίνωση τύπου εναντίον κανενός συμβούλου. Δεν κατονόμασε, δεν στοχοποίησε και δεν επιδόθηκε σε προσωπικές επιθέσεις. Απευθύνθηκε και μετέφερε θεσμικά ένα υπαρκτό πρόβλημα λειτουργίας του Συμβουλίου της Δημοτικής Κοινότητας Καλαμάτας στο αρμόδιο δημοτικό επίπεδο, στο Δημοτικό Συμβούλιο Καλαμάτας, στο κορυφαίο Συλλογικό όργανο του Δήμου, ασκώντας την ευθύνη που απορρέει από τον θεσμικό του ρόλο και που προβλέπει το άρθρο 163 παρ. 1 περ. ε΄ του ν. 5314/2026.

Η συγκεκριμένη διάταξη προβλέπει ρητά ότι ο Πρόεδρος μεταφέρει και παρουσιάζει στον Δήμαρχο και στα άλλα αρμόδια όργανα τα προβλήματα της Δημοτικής Κοινότητας.

Η Δημοτική Κοινότητα Καλαμάτας δεν είναι Διοικητικό Συμβούλιο μιας εταιρείας που κρατά τα πεπραγμένα της μέσα στα συρτάρια των γραφείων της! Η θεσμική ευθύνη είναι παρουσία και λογοδοσία! Για αυτό ψηφιζόμαστε συνάδελφε και όχι να μας ενοχλεί που κάποιος δεν τα έβαλε κάτω από το χαλάκι….. όπως αφήνετε να εννοηθεί σημειώνοντας «ένα μικρό εσωτερικό θέμα που δύναται ο πρόεδρος να το λύσει εσωτερικά, προτίμησε να το δημοσιοποιήσει»

Ο κ. Καραμούζης επέλεξε να απαντήσει με προσωπική δημόσια ανακοίνωση. Έχει, ασφαλώς, το δικαίωμα να εκφράζει τις απόψεις και τις διαφωνίες του. Το ίδιο δικαίωμα και υποχρέωση έχω κι εγώ να υπερασπίζομαι τη θεσμική λειτουργία του οργάνου του οποίου προεδρεύω.

Ας μη συγχέουμε, λοιπόν, τη θεσμική λογοδοσία με την προσωπική αντιπαράθεση και έμμεση δημοσιότητα!  Η ανάδειξη ενός προβλήματος δεν αποτελεί απειλή. Αποτελεί ευθύνη, ιδίως όταν η δυσλειτουργία ενός αιρετού οργάνου επηρεάζει την προώθηση ζητημάτων που αφορούν τους πολίτες.

2. Περί απουσιών και ανάληψης ευθύνης

Ο κ. Καραμούζης δηλώνει ότι αναλαμβάνει το μερίδιο της ευθύνης που του αναλογεί για τις απουσίες του «το τελευταίο διάστημα». Είναι μια δήλωση που θα είχε ουσιαστικότερο περιεχόμενο αν συνοδευόταν από σαφή αποτίμηση της κατάστασης και έμπρακτη διάθεση να αντιμετωπιστεί.

Θα ήταν, επίσης, χρήσιμο να διευκρινιστεί αν το χρονικό αυτό διάστημα συμπίπτει με την πρόσφατη ανακατανομή θέσεων ευθύνης στον Δήμο. Δεν ερμηνέυω τα κίνητρα κανενός. Θέτω, όμως, ένα εύλογο ερώτημα, στο οποίο η απάντηση ανήκει στον ίδιο τον κοινοτικό σύμβουλο.

Παράλληλα, σύμφωνα με τα στοιχεία που διαθέτω, δεν υπήρχε πάντοτε έγκαιρη ενημέρωση του Προέδρου για τις απουσίες του, γεγονός που δυσχεραίνει τον προγραμματισμό και την εύρυθμη λειτουργία του Συμβουλίου.

Το άρθρο 168 του ν. 5314/2026 καθορίζει τις υποχρεώσεις των συμβούλων δημοτικών κοινοτήτων. Η συμμετοχή στις συνεδριάσεις αποτελεί μέρος της θεσμικής τους αποστολής και δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως δραστηριότητα που εξαρτάται από προσωπικές διαφωνίες, δυσαρέσκειες ή κατοχή άλλων θέσεων ευθύνης και αξιωμάτων.

Ασφαλώς, κάθε απουσία πρέπει να αξιολογείται με βάση τα πραγματικά περιστατικά και τις προβλέψεις του νόμου. Δεν είναι, όμως, δυνατόν η επαναλαμβανόμενη αδυναμία λειτουργίας ενός συλλογικού οργάνου να αντιμετωπίζεται ως κάτι ασήμαντο και «μικρό εσωτερικό θέμα»!

3. Περί γνωμοδοτήσεων και αποφάσεων

Ο κ. Καραμούζης υποστηρίζει ότι «δεν αποφασίζουμε, γνωμοδοτούμε» και ότι η θέση και συμβολή της Κοινότητας έχει μικρό ρόλο στην τελική λήψη αποφάσεων.

Εδώ χρειάζεται μια ουσιαστική διευκρίνιση, συνάδελφε.

Ο ρόλος των Δημοτικών Κοινοτήτων δεν περιορίζεται στη γνωμοδότηση. Και η γνωμοδοτική αρμοδιότητα, όπου προβλέπεται, δεν αποτελεί λόγο απαξίωσης του θεσμού από τα μέλη που έχουν ορκιστεί να τον υπηρετούν!

Το άρθρο 164 του ν. 5314/2026 καθορίζει τις αρμοδιότητες του Συμβουλίου της Δημοτικής Κοινότητας με πληθυσμό άνω των 300 κατοίκων. Σε ορισμένα ζητήματα το Συμβούλιο αποφασίζει, όπως για την παράταση ωραρίου λειτουργίας μουσικής. Σε άλλα διατυπώνει γνώμη, εισηγείται ή καταθέτει απόψεις προς τα αρμόδια όργανα του Δήμου.

Η διάκριση μεταξύ αποφασιστικής και γνωμοδοτικής αρμοδιότητας είναι σαφής. Δεν σημαίνει, όμως, ότι το Συμβούλιο μπορεί να λειτουργεί χωρίς συνεδριάσεις ή ότι η συμμετοχή των μελών του είναι δευτερεύουσας σημασίας.

Και, βεβαίως, οι γνωμοδοτήσεις και οι εισηγήσεις ενός συλλογικού οργάνου διαμορφώνονται μέσα από τη νόμιμη διαδικασία συνεδρίασης και αποτυπώνονται στις προβλεπόμενες πράξεις του.

Ο κ. Καραμούζης γνωρίζει ότι ο Πρόεδρος του Συμβουλίου της Δημοτικής Κοινότητας Καλαμάτας έχει επανειλημμένα αναδείξει δημόσια και θεσμικά τις αδυναμίες του νομοθετικού πλαισίου σε πανελλαδικό επίπεδο, διεκδικώντας ουσιαστικότερες αρμοδιότητες για τις Κοινότητες της χώρας.

Ακριβώς επειδή θεωρώ ότι ο θεσμός των Κοινοτήτων πρέπει να αποκτήσει ισχυρότερη φωνή, δεν μπορώ να αποδεχθώ την απαξίωσή του από τους ίδιους τους αιρετούς που τον υπηρετούν, κύριε Καραμούζη! Και δεν το ανέχομαι!

Δεν μπορεί κάποιος να υποστηρίζει ότι η Κοινότητα δεν έχει αρκετή δύναμη και, ταυτόχρονα, να συμβάλλει με την απουσία του στη δυσκολία να ασκήσει ακόμη και τις αρμοδιότητες που ήδη διαθέτει.

Η υποβάθμιση του θεσμού από την Πολιτεία δεν αποτελεί άλλοθι για την υποβάθμισή του από εμάς τους ίδιους και επιπλέον να παραγνωρίζονται οι προσπάθειες των συναδέλφων που προσέρχονται στις συνεδριάσεις και ανταποκρίνονται στα καθήκοντα τους και να μη σεβόμαστε τις εργατοώρες των διοικητικών υπαλλήλων του Δήμου.

4. Περί εισηγήσεων και καθημερινότητας του πολίτη

Ο κ. Καραμούζης υποστηρίζει ότι για το Δημοτικό Συμβούλιο αρκεί ακόμη και μια εισήγηση διοικητικών υπαλλήλων.

Αλήθεια;

Στην τελευταία συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου αναβλήθηκε η συζήτηση μιας σειράς θεμάτων που, σύμφωνα με τα στοιχεία της συγκεκριμένης διαδικασίας, δεν συνοδεύονταν από τις απαιτούμενες αποφάσεις της Δημοτικής Κοινότητας. Η παρακολούθηση εκείνης της συνεδρίασης θα βοηθούσε, ενδεχομένως, στην πληρέστερη κατανόηση του ζητήματος.

Το άρθρο 164 αναθέτει στο Συμβούλιο συγκεκριμένες αρμοδιότητες που συνδέονται με τέτοια ζητήματα, με διαφορετικό περιεχόμενο ανά περίπτωση. Αυτό ακριβώς επιβάλλει να γνωρίζουμε τι προβλέπει ο νόμος και να εξασφαλίζουμε ότι οι διαδικασίες προχωρούν εγκαίρως.

Και ας δούμε την καθημερινότητα του πολίτη.

Όταν ένας επαγγελματίας περιμένει την ολοκλήρωση μιας διοικητικής διαδικασίας που επηρεάζει άμεσα την εργασία του, όπως συμβαίνει σε περιπτώσεις καθυστέρησης εξέτασης αιτήματος της παράτασης ωραρίου μουσικής, η απουσία μας δεν είναι μια αφηρημένη πολιτική διαφωνία. Μπορεί να έχει πραγματικές οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες, ακόμη και επιπτώσεις στην τουριστική δραστηριότητα της πόλης.

Πίσω από κάθε θέμα της ημερήσιας διάταξης μπορεί να βρίσκεται ένας συμπολίτης μας που περιμένει μια απάντηση, μια απόφαση ή την προώθηση ενός αιτήματός του.

Και τελικά, συνάδελφε Καραμούζη, όταν ένας συμπολίτης μας περιμένει την εξέταση αιτήματος που αφορά θέση στάθμευσης για άτομο με αναπηρία, το θέμα δεν είναι μια αφηρημένη διοικητική εκκρεμότητα. Αφορά την προσβασιμότητα και την αξιοπρέπειά του.

Ας εξηγήσουμε, λοιπόν, σε αυτόν τον πολίτη ότι πρόκειται απλώς για ένα «μικρό εσωτερικό θέμα».

Για εμάς μπορεί να είναι ένα θέμα συνεδρίασης. Για εκείνον, όμως, μπορεί να είναι ζήτημα καθημερινότητας, αξιοπρέπειας ή επαγγελματικής επιβίωσης.

5. Περί χρημάτων και έργων

Ο κ. Καραμούζης δηλώνει ότι ντρέπεται επειδή η Κοινότητα δεν αξιοποίησε «τα λιγοστά χρήματα που διαθέτει» για να επιλύσει προβλήματα της πόλης.

Ας αποσαφηνίσουμε, λοιπόν, τι πραγματικά ισχύει. Πλήρως και χωρίς ασάφειες!

Η Δημοτική Κοινότητα δεν διαθέτει αυτοτελή προϋπολογισμό έργων, τον οποίο μπορεί να διαχειρίζεται κατά βούληση. Το άρθρο 487 του ν. 5314/2026 προβλέπει την υποχρεωτική σύσταση πάγιας προκαταβολής για τις δημοτικές κοινότητες, με συγκεκριμένο οικονομικό και διαδικαστικό πλαίσιο.

Η πάγια προκαταβολή δεν είναι ανεξάρτητο ταμείο από το οποίο το Συμβούλιο μπορεί να χρηματοδοτεί οποιοδήποτε έργο ή παρέμβαση επιθυμεί. Οι επιτρεπόμενες δαπάνες πρέπει να εξυπηρετούν τον προβλεπόμενο σκοπό και να πραγματοποιούνται σύμφωνα με τους ισχύοντες κανόνες.

Επομένως, άλλο η συζήτηση για το πώς αξιοποιούνται οι δυνατότητες που πράγματι διαθέτει η Κοινότητα και άλλο η απαίτηση να επιλύει προβλήματα μέσω ενός αυτοτελούς προϋπολογισμού έργων που δεν διαθέτει.

Η κριτική για την αποτελεσματικότητα της Κοινότητας είναι θεμιτή και αναγκαία. Για να είναι, όμως, ουσιαστική, πρέπει να στηρίζεται στις πραγματικές αρμοδιότητες, στα διαθέσιμα μέσα και στα νόμιμα όρια διαχείρισης. Είναι τουλάχιστον παράδοξο να εγκαλείται η Κοινότητα από την ίδια την Κοινότητα επειδή δεν διέθεσε χρήματα με τον τρόπο που δεν ανταποκρίνεται στις αρμοδιότητες και οικονομικές δυνατότητες ούτε και στην πραγματικότητα!

Πριν ζητήσουμε απολογισμό, οφείλουμε επιτέλους να γνωρίζουμε ποιος έχει την αρμοδιότητα να διαχειρίζεται τι και με ποια μέσα…..

6. Περί πρωτοβουλιών και «ανυπέρβλητων τοίχων»

Διαβάζω ότι έγιναν προσπάθειες, ότι υπήρξε διάθεση προσφοράς και ότι κάποιοι συνάντησαν «ανυπέρβλητο τοίχο».

Πότε ακριβώς; Για ποια θέματα; Από ποιούς; Με ποιες συγκεκριμένες προτάσεις; Ποιες κατατέθηκαν στο Συμβούλιο και ποια ήταν η τύχη τους;

Εάν υπήρξαν προτάσεις που δεν προχώρησαν, οφείλουμε να τις αναδείξουμε συγκεκριμένα, να εξετάσουμε τι συνέβη και να αναλάβουμε ο καθένας την ευθύνη που του αναλογεί.

Οι γενικόλογες αναφορές σε προσπάθειες και η επίκληση αόριστων πρωτοβουλιών δεν υποκαθιστούν τον απολογισμό έργου. Η δημόσια κριτική αποκτά αξία όταν συνοδεύεται από στοιχεία, συγκεκριμένες προτάσεις και διάθεση να βρεθούν λύσεις. Να αναλάβουμε και την ευθύνη μας και με βάσει τις αρμοδιότητες που ο Δήμαρχος έχει μεταβιβάσει στα μέλη της πλειοψηφίας και να συζητήσουμε (εφόσον παραστείτε στις συνεδριάσεις) τι πρέπει να γίνει.

Όσο για την παρουσία στον δρόμο και δίπλα στον πολίτη, προτιμώ να αφήσω τους ίδιους τους Καλαματιανούς να κρίνουν ποιοι βρίσκονται κοντά τους καθημερινά και ποιοι ανταποκρίνονται έμπρακτα στις ανάγκες τους.

7. Περί ηγεσίας, τίτλων και θεσμικών υποχρεώσεων

Δεν αντιμετωπίζω την προεδρία ως προσωπικό προνόμιο ούτε θεωρώ ότι ο τίτλος του Προέδρου με θέτει υπεράνω κριτικής. Δεν έχω απωθημένο να γίνω Πρόεδρος της Δημοτικής Κοινότητας Καλαμάτας. Δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει αλλά οι συμπολίτες μας με έχουν τιμήσει δυο φορές σε αυτόν τον ρόλο και έχω το ίδιο τρακ της πρώτης ημέρας…. Επαναλαμβάνω για το καταλάβετε, επιτέλους, δεν έχω απωθημένο να γίνω Πρόεδρος…

Οι γενικόλογες αναφορές σε ηγεσίες, σεβασμό και καρέκλες δεν απαντούν, όμως, στα συγκεκριμένα θεσμικά ερωτήματα που έχουν τεθεί.

Οι τίτλοι πράγματι δεν εξασφαλίζουν τον σεβασμό. Οι υποχρεώσεις, όμως, που απορρέουν από κάθε αιρετή ιδιότητα εξακολουθούν να ισχύουν ανεξάρτητα από προσωπικές επιδιώξεις, εσωτερικές ισορροπίες ή αλλαγές στις θέσεις ευθύνης.

Ο Πρόεδρος κρίνεται για τον τρόπο που ασκεί τα καθήκοντά του. Το ίδιο ισχύει για κάθε σύμβουλο.

Δεν υπάρχουν αιρετοί υπεράνω της κριτικής. Δεν υπάρχουν, όμως, ούτε αιρετοί απαλλαγμένοι από τις υποχρεώσεις που ανέλαβαν απέναντι στους πολίτες.

Στην ίδια πόλη ζούμε. Οι συμπολίτες μας γνωρίζουν πρόσωπα, συμπεριφορές και διαδρομές. Δεν χρειάζονται προσωπικές αντιπαραθέσεις για να διαμορφώσουν την κρίση τους. Δεν χρειάζονται προσωπικά δελτία τύπου για αυτά που οι ίδιοι πολίτες ξέρουν! Μας ξέρουν! Ως εδώ, από πλευράς μου έστω και αν επανέλθετε!

8. Και, τελικά, επί της ουσίας

Το άρθρο 167 του ν. 5314/2026 ρυθμίζει τη λειτουργία του Συμβουλίου της Δημοτικής Κοινότητας, συμπεριλαμβανομένων των κανόνων απαρτίας και λήψης αποφάσεων. Το άρθρο 168 καθορίζει τις υποχρεώσεις των συμβούλων δημοτικών κοινοτήτων.

Η επαναλαμβανόμενη αδυναμία συνεδρίασης λόγω έλλειψης απαρτίας δεν είναι προσωπικό ζήτημα του Προέδρου ούτε μια εσωτερική εκκρεμότητα δημοτικής παράταξης. Οι απουσίες είναι διαπαραταξιακές άλλωστε! Είναι ζήτημα λειτουργίας ενός αιρετού συλλογικού οργάνου και, τελικά, ζήτημα σεβασμού προς τους πολίτες που το εξέλεξαν.

Δεν ζήτησα από κανέναν να συμφωνεί μαζί μου. Δεν ζήτησα προσωπική αφοσίωση ούτε αναγνώριση κάποιας δήθεν ηγετικής αυθεντίας. Λάθη κάνω κάθε μέρα, όπως όλοι.

Ζήτησα το αυτονόητο. Να λειτουργεί το Συμβούλιο.

Όποιος διαφωνεί, προσέρχεται, τοποθετείται, καταθέτει προτάσεις, καταψηφίζει και διεκδικεί. Η διαφωνία είναι συστατικό στοιχείο της δημοκρατίας. Η απουσία, όμως, δεν μπορεί να υποκαθιστά επ’ αόριστον τον διάλογο και τη θεσμική αντιπαράθεση.

Όποιος θεωρεί ότι δεν μπορεί ή δεν επιθυμεί να ανταποκριθεί στα καθήκοντά του, οφείλει να αναλογιστεί την ευθύνη του απέναντι στους πολίτες που τον εξέλεξαν. Κάθε ζήτημα παραίτησης, αντικατάστασης ή διαγραφής πρέπει, ασφαλώς, να αντιμετωπίζεται σύμφωνα με τις ειδικές προϋποθέσεις και διαδικασίες που προβλέπει ο νόμος. Δεν είναι αρμοδιότητα του Προέδρου να υποκαθιστά αυτές τις διαδικασίες.

Οι Καλαματιανοί δεν μας εξέλεξαν για να αναζητούμε δικαιολογίες για την απουσία μας. Μας εξέλεξαν για να είμαστε παρόντες, να συζητούμε, να διαφωνούμε, να αποφασίζουμε όπου έχουμε αρμοδιότητα και να διεκδικούμε όσα δικαιούται η πόλη μας.

Η ευθύνη αυτή είναι κοινή. Δεν εξαρτάται από το αξίωμα, την παράταξη ή τις προσωπικές μας σχέσεις.

Κανείς δεν βρίσκεται υπεράνω της κριτικής. Κανείς, όμως, δεν βρίσκεται και υπεράνω των υποχρεώσεών του.

Αυτή είναι η ουσία της αυτοδιοικητικής ευθύνης. Και αυτήν οφείλουμε να υπηρετούμε όλοι, χωρίς εξαιρέσεις.