«Αυτό το όψιμο ενδιαφέρον για τον σιδηρόδρομο πολύ με συγκινεί τελικά…». Η φράση της Δήμητρας Λυμπεροπούλου στο Facebook είναι ίσως η πιο εύστοχη αποτίμηση όσων ακούστηκαν τις τελευταίες ημέρες γύρω από την επαναλειτουργία του σιδηροδρόμου στην Πελοπόννησο. Μια φράση που βγάζει μια απόλυτα δικαιολογημένη πικρία, καθώς στα πέτρινα χρόνια, η γνωστή Καλαματιανή πολιτικός και περιβαλλοντολόγος ήταν από τις ελάχιστες, μετρημένες στα δάχτυλα φωνές που άρθρωσαν ανάστημα και λόγο για να μη σταματήσει το τρένο.

Γιατί η αλήθεια είναι ότι το ενδιαφέρον για το τρένο δεν γεννήθηκε τώρα σε κάποια αίθουσα εκδηλώσεων, ούτε σε κάποιο βήμα επισήμων με μπουφέ και catering. Υπάρχουν άνθρωποι που εδώ και δεκαετίες αγωνίζονται, παρεμβαίνουν και αρνούνται να αποδεχθούν το σιδηροδρομικό σκοτάδι. Η κ. Λυμπεροπούλου βρισκόταν τότε στην πρώτη γραμμή, καταθέτοντας  εξώδικο το 2010 (μαζί με τον Μ. Τρεμόπουλο και τον νυν Περιφερειάρχη Δ. Κουρέτα κ.α.), όταν η εγκατάλειψη παρουσιαζόταν ως «μονόδρομος» και το επίσημο σύστημα αντιμετώπιζε όποιον μίλαγε για ράγες σαν «γραφικό» και οπισθοδρομικό. Τότε, η κρατική καραμέλα έλεγε ότι «το τρένο μπαίνει μέσα», κρύβοντας επιμελώς ότι το ίδιο το κράτος έκανε τα πάντα για να μπει μέσα ο ΟΣΕ.

Σήμερα που η «πράσινη μετάβαση» έγινε μόδα, οι ίδιοι άνθρωποι (πολιτικοί) που τότε σιωπούσαν, φόρεσαν το οικολογικό τους κοστούμι και μιλούν.

Μεταξύ μας τώρα: Όταν το σύστημα σε βαφτίζει «γραφικό» επειδή παλεύεις μόνος σου στα δύσκολα, συνήθως σημαίνει ότι του χαλάς τη σούπα και τα deals. Οι «γραφικοί» του χθες δικαιώθηκαν πανηγυρικά από την ίδια την ιστορία και δεν έχουν ανάγκη από όψιμα χειροκροτήματα. Το ερώτημα όμως ξεκινά τώρα που έσβησαν τα φώτα της εκδήλωσης. Θα υπάρξουν συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα και χρηματοδοτήσεις ή θα προστεθούν μερικά «θα» ακόμα στο ήδη βαρύ αρχείο;