Μετά από 2,5 χρόνια συνειδητής πολιτικής σιγής, έρχεται η στιγμή που η σιωπή παύει να είναι στάση ευθύνης και κινδυνεύει να μετατραπεί σε συνενοχή. Ως πολίτης, αλλά και ως άνθρωπος που υπηρέτησε την τοπική αυτοδιοίκηση από τα έδρανα του Δημοτικού Συμβουλίου Καλαμάτας, αισθάνομαι την ηθική και πολιτική υποχρέωση να αρθρώσω λόγο. Δεν μπορώ να μείνω αμέτοχος μπροστά σε αυτό που έρχεται να σαρώσει την κοινωνία και την κτηματαγορά από τις αρχές του 2027.

FARENEWS.GR: ΑΡΘΡΟ ΓΝΩΜΗΣ / ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

Του Λεωνίδα Λιάππα, Πρώην Δημοτικού Συμβούλου Δήμου Καλαμάτας

Ο λόγος για τα δύο νέα «χαράτσια» στα ακίνητα —το Τέλος Τοπικής Ανάπτυξης (ΤΤΑ) και το Τέλος Περιφερειακής Ανάπτυξης— τα οποία έρχονται να προστεθούν στην ήδη δυσβάσταχτη καθημερινότητα των ιδιοκτητών και των ενοικιαστών, εκμηδενίζοντας στην πράξη οποιαδήποτε ονομαστική μείωση του ΕΝΦΙΑ.

Βρισκόμαστε μπροστά σε έναν πρωτοφανή τριπλασιασμό της ισχύουσας επιβάρυνσης του ΤΑΠ, με έναν συνδυαστικό συντελεστή που στην ανώτατη κλίμακά του μπορεί να αγγίξει το 1,05‰ ετησίως επί της αξίας του ακινήτου. Πρόκειται ουσιαστικά για έναν νέο, μεταμφιεσμένο «αυτοδιοικητικό ΕΝΦΙΑ».

Το πιο επικίνδυνο, όμως, κρύβεται πίσω από την οργάνωση της είσπραξής του μέσω των λογαριασμών ρεύματος:

• Για τους ιδιοκτήτες: Φορτώνονται με νέα βάρη, την ώρα που η κατάργηση του Φόρου Ηλεκτροδοτουμένων Χώρων (Φ.Η.Χ.) δεν αποτελεί αντιστάθμισμα, αφού εκείνος επιβάρυνε τους ενοικιαστές.

• Για τους ενοικιαστές: Αν επιλέξουν να παρακρατήσουν το τέλος από το ενοίκιο (όπως προβλέπει ο νόμος), το σύστημα της ΑΑΔΕ θα βλέπει «ελλιπή καταβολή». Αποτέλεσμα; Οι ιδιοκτήτες θα χάνουν το αφορολόγητο 5% και οι ενοικιαστές κινδυνεύουν να χάσουν το επίδομα στέγασης!

• Για την αγορά: Η νέα αυτή πίεση θα δώσει αναπόφευκτα νέα ώθηση στα ενοίκια, μετακυλίοντας το κόστος στον τελικό καταναλωτή και στενεύοντας ακόμα περισσότερο τα περιθώρια για τη μέση ελληνική οικογένεια.

Το ζήτημα, ωστόσο, δεν είναι μόνο οικονομικό· είναι βαθιά θεσμικό και αφορά την ίδια την ουσία της αποκέντρωσης.

Η πάγια θέση που οφείλουμε να υπερασπιστούμε: Το κράτος έχει την υποχρέωση, με κάθε νέα αρμοδιότητα που εκχωρεί στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, να παραχωρεί ταυτόχρονα και την ανάλογη, αυτοτελή χρηματοδότηση.

Δυστυχώς, αυτό δεν το έχουμε δει να συμβαίνει μέχρι σήμερα. Αντί η κεντρική διοίκηση να στηρίξει οικονομικά τους Δήμους και τις Περιφέρειες από τον κρατικό κορβανά, επιλέγει έναν άλλον, πολύ πιο πονηρό δρόμο. Η κυβέρνηση έρχεται να δώσει το «δικαίωμα» για μια νέα φοροεπέλαση απευθείας από την αυτοδιοίκηση προς την τσέπη του δημότη.

Με απλά λόγια: Το κράτος νίπτει τας χείρας του, παύει σταδιακά να χρηματοδοτεί την αυτοδιοίκηση και μετατρέπει τους Δήμους και τις Περιφέρειες σε «φοροεισπράκτορες», αναγκάζοντάς τους να έρθουν σε ευθεία σύγκρουση με τους πολίτες για να εξασφαλίσουν τους πόρους τους.

Οι διατάξεις αυτές πρέπει να διαγραφούν στο σύνολό τους. Η Αυτοδιοίκηση ιδρύθηκε για να υπηρετεί, να αναπτύσσει και να προστατεύει τις τοπικές κοινωνίες, όχι για να αποτελεί το όχημα μιας έμμεσης και άδικης φορολογικής αφαίμαξης.

Ως πρώην δημοτικός σύμβουλος αυτής της πόλης, της Καλαμάτας, αλλά πάνω από όλα ως σκεπτόμενος πολίτης, ενώνω τη φωνή μου με όσους ζητούν λογική και δικαιοσύνη. Η σιωπή τελείωσε. Η αυτοδιοίκηση χρειάζεται πόρους από το κράτος, όχι το ελεύθερο να λεηλατεί το υστέρημα των πολιτών.